Archief

net voor regen

zonnestralen deemstert

is hij langs een hemelboog gegaan

welbewust kleuren graaiend

zijn reeds koude lichaam

voorgoed verlaten

verlicht de overkant gehaald

met wanhoop

gezaaide beelden

groeit doodse stilte

ontneemt me

dat laatste sprankje

hoop

tot ik houvast vindt

in de vlucht

van een vlinder

die mij zijn kleuren toont

met schuifelende voeten

in doordacht donker

zocht ze de stilte

om de nacht te doorstaan

dageraad rood te zien opgaan

toen ik zag hoe solidago
als royaal gele sluimering
onder vleugels van de herfst
stond te bloeien

vergat ik mijn verdriet
over wat ooit was

te moeten toezien

hoe schaduwen

zonder hechting

in één wankel ogenblik

zich op aarde uitstrekken

zin van leven

uit verband rukken

doet me dromen volgen

om bij eigen waarheid

te kunnen blijven

tot de tijd

mij laat ademen

snelt het leven

langs me heen

zal het

tomeloos vertellen

hoe kwetsbaar mooi

het vroeger leek

vereenzaamheid

als miezerigheid

gemis

betreurt

wij vereeuwigen

grijs op grijs

vereenzaamheid

hoe kan de horizon

dan nog oplichten

samen de kleine geneugten

van leven beleven

en ervan weten te genieten

tilt ons boven alles uit

in samen doorstaan

gaan we

dieper dan de kern

op zoek

naar een waarheid

die groeit

met de hoop

van eeuwige bloesems

wat moet ik met de bekeken

twee-eenheid

die staat te wezen

ga ik oppervlakkig

tijd verdrijven

zoals zij om me heen

of beweegt het mij

naar hunkering

van wat ik als liefde weet