ten dode
met een witgekerfde bast die
zich veel te expressief vertoont
bladerloze dooreengeleefde
naar beneden hangende takken
in elkaar gegroeide wortels die
doodvermoeid de diepte zoeken
zo houdt hij mij een spiegel voor
van eigen sterven
verliefd zijn
nog voor hij zich
in wijd verbreide
groene tooi
krachtig opengooit
word ik door zoet
zacht bloeiende bloemen
verleid tot weerschijn
zo eigen aan verliefd zijn
klaprozen
meegedragen
naar hartje zomer
zo voelt het
wanneer wij in
bloeiende bermen
rode klaprozen ontdekken
die met weloverwogen gebaren
onze brandende passie
natrillend verhalen
leren leven
laat ze diepwortelend
in eigen aard
zichzelf verheffen
tussen hemel
en aarde
schoonheid geven
ons leren
zonder beperking
te leven
zacht zand
door ogenblikken
als ademruimte
vast te houden
zacht zand
warm onder mijn
voeten aan te voelen
leer ik mezelf
weer weten
geen handen
omdat hij
zijn ogen
zou bedekken
die uitdrukken
hoe wel omlijnd
zijn voel
in beslotenheid is
heeft men
hem
geen handen gegeven
zacht kiemend
omsloten door glas
dat groei
doet bloeien
zoet van geur
warm van fleur
opent
mens’ ziel zich
zacht kiemend
(nationale plantentuin Meise)
liefde
ingebed
kolkt en stroomt
ten volle waarachtig
het lichaamsbewuste
gewaarzijn
die mij
de kern leert weten
van waaruit ik
onvoorwaardelijke liefde
durf geven en nemen
zonder het minste
greintje twijfel
de bekende weg
kwijt te raken
tortelend
omdat zij
in het zoete openbloeien
een uitbundig rijk
verfijnde openbaring
van hoopvol vermoeden
nestelt
het verliefd tortelend
paartje zich
vol vertrouwen tussen
de paarse seringen neer
in gods handen
onder een hemel
die sterren ruimte geeft
om met oneindigheid te spelen
leg ik mij stil in
Gods handen neer
met het oog op een morgen
waar voorjaarslicht
middels zijn voorzienigheid
mij zal leiden langsheen
wonderlijke werkelijkheid
als geboekstaafd
wanneer gelukzalig
zeldzaam ervaren
gewoonweg ineens
mijn pad weet te kruisen
zal ik het volgaarne
diep in de zakken van
mijn jas gaan opbergen
om hen jaren later
één voor één
als geboekstaafd
naast me neer te leggen
het lente wezen
geef me zon
al te lang
hebben we onszelf
door nerveuze regen
heen gedwongen
een zuchtje wind
en licht ’s morgens
doorheen ’t lover
van de bomen
om te zien hoe boswegels
in kleuren worden gezet
het lente wezen ons
niet langer meer ontglipt
vertroosting
elkaar vertroosting gevend
gaan ze
verder dan de hemel
hij alleen weer
om stenen van weleer
op te rapen
die in warme greep hem
ver voorbij
de zichtrand laat zien
geluk
In een oase
van wonderlijke verwezenlijking
waar de ziel
het hart over reikt
met de verste verte
van leven
binnen handbereik
ontdekt men zijn regenboog
wanneer de ziel
hartverlangen
ontvlucht
is het omdat
noch dag noch uur
haar heeft geleerd
hoe zoet
’t licht in ogen
kan blinken
binnenkamers
tot jij mij ziet
en zal bewonen
draag ik
donkere fluisteringen
binnenkamers
weliswaar gestaald
door waar maanlicht
zo zeer geduldig mee
zielroerend
wanneer mijn nacht
alle licht uitdoet
om duisternis in te ademen
ontdek hoe zoet
lucht kan zijn
hoe fleem ik me
in dit welbehagen
zielroerend neer
met open bloei
wijl prilgroene bomen
naar volmaaktheid zoeken
bloesems zich verdromen
boven wolken
weerkaatsen wij
met open bloei
het samen voelen
in goddelijk zicht
heerlijk hoe lente zweeft
tussen de boomgaarden
oeroude appelbomen
bloeiende lentekronen geeft
weiden omzoomd
met wit kantwerk
van walstro
akkers in voorjaarsgroen steekt
seringen helpt
in hun drang naar uitbreken
om tuinen zoet
te laten geuren
met warme zonnestralen
mij overhaalt
te aarden
in goddelijk zicht
in absurditeit van beperktheid
wanneer een zee
van verklaringen
haar aard opengooit
eindeloze golven
een anderszijn praalt
waarom in absurditeit
van beperktheid reizen
door alleen naar
de einder te staren
die je hemel verkleint