gegroeide eigenheid

in nasleep van extreem

kringelen plassen

zich door druppels regen

als omvangrijk

steeds wijder open

waar waard en aard

breek- en broosbaar in verdwijnen

om door de onderstroom mee

naar open zee te

worden gedreven

ergens tussen hemel en aarde

geven om de realiteit

een deel van elkaars leven te zijn

belichaamt de kracht van intimiteit

in zwoele avondlucht

wordt beleven

als herinnering geplukt

om als ruiker

mee te dragen

naar een nieuwe dag

die me verraadt

tijd, de geur

van de nacht loslaat

hoe leef ik hun leven mee

wanneer ze adembenemend

de bres dichten die de wind

tussen hen in tracht te slaan

over elkaar heen

van ’t aardse vrij

als een roes van dromerij

vrij samen vliegen

midden de verschraalde bermen

van vandaag

hebben ik enkel de herinnering

aan gisteren

van wat groeide naar licht

zo de moeite waard was

met ogen aan te raken

als binnen mijn armen

windvlagen

vuur heeft verwaaid

ril ik de storm

met een koud hart

tot bedaren

het gehavende

vast in mijn hand

als leven zelf besluit

de deur achter mij te sluiten

wil ik niet jaren eerder reeds

zijn doodgegaan

maar tot mijn laatste adem

het onbenutte bovenhalen

dat de kille kamer

rijk bevlindert

in verste verte verder

vanuit engelperspectief

vleugels helemaal openplooi

als groene tijden mij

in warme blijken drijven

bloemen en vruchten

in de hand mag dragen

verknocht

aan ’t zoete raak

helder en zonneklaar in weelde

van heerlijke zekerheid baadt

ken ik eindelijk weer zomer

in ‘t kringelend uitdeinen van je stem

zo getekend door het tere

verliezen golven hun vaart

kan ik vol van beleven

dobberend op adem komen

helemaal één wezen

met stemmige muziek op de achtergrond

een wit laken over de tafel

kaarslicht en heel veel pure

chocolade in de schaaltjes

zo tracht hij als niet elk ander

tussen gewoontegetrouwe dagen in

romantiek uit de lucht te halen

gewilde liefde levendig te smaken