vol klaprozen
toen trillende vocaliteit
van jonge vogels in de struiken
langs de kant van de weg mij uit
diepe diepste donkere gedachten haalde
verbouwereerd
in een totaal vervreemd
landschap wakker werd
was het de wegel als behoeder
die mij terug naar eigen akker
vol klaprozen bracht
waar leven zacht betijt
uitvaart
Waarom zou ik haar terug willen
nu ze
in open zee
zich laat meenemen
met de wind in de zeilen
richting huis
in een kring van licht
zal ze worden ontvangen
in spiegelende golf beweging
dank je Cor om me te helpen verwoorden mijn voel
bij het zien van het glasraam in de opbaringsruimte
van het kerkje op Kaag eiland
vol levenskracht
pas wanneer ze
haar broedsel
uit ziet vliegen
spreidt ze
ontvankelijk
haar vleugels
om in stroming
te gaan zweven
vol met schijntjes
hé sprankel
vol met schijntjes meisje
hoe levendig sta jij
je voor onze ogen
in ’t schaduwrijke water
te verzinnen
is het omdat wij jou
zouden herinneren
wanneer wij onze weg
vol zon verdergaan
Landgoederenroute
Wijl de zon rond de aarde draaide
wakkerde zijn langzaam verdergaan ons aan
om langs het stille schaduwpad
naar elkaar toe
dieper te gaan zoeken
naar stille krachten
die het kruid doen groeien
en zonnestralen door
het hout doen gaan
elkaar toenaderende twijgen
gevlochten in warme groene kleur
vormen een hemelboog
die ons uit eerbied laat zwijgen
maar het steeds mooier
ontvouwende landgoed
doet ons in stilte verder gaan
Afgelopen weekend hebben we elkaar weer eens ontmoet
Nu bij Nel en Cor in Rijnsburg.
Samen hebben we Zaterdag de Landgoed Route gefietst in Wassenaar
Een schitterend natuurgebied
Onze liefde voor de natuur bracht ons er op dit gedicht te maken
Martine Verhavert
Cor van Vliet
vriendschap
toen de open deur
me toeliet
in vreemde omgeving
ging ik
met vaste overtuiging
je hand zoeken
om me
nog dieper
te kunnen nestelen
in 't warme thuisgevoel
van pastorale woorden
verankerde langwijligheid
tussen hemel en aarde
houdt hij als grijs
verankerde langwijligheid
met schemerige
eeuwenoude smarten
de omgeving in duistere ban
tot wij tussen zijn stenen
bloemen wisten te ontdekken
tegen zijn achtergrond in
met eigen begrenzing
een wondere wereld
blauw doen heropstaan
la bonne auberge
hoe heb ik leren genieten
van gezellige eenvoud
stil te zijn
wijl gedachten zweven
tussen zachte waarheden
die je ‘t gevoel geven
nooit alleen te zijn
in iedere kamer
zekerheden terugvind
zonder regen op de ramen
houden vandat ik mijn ogen nooit dichtknijp
in jouw nabij zijn
is om de overvloed van liefde
in je terugblikken
niet te missen
je gedachten te zien flitsen
wanneer je handen met aandrang
mijn huid aanraken
verliefd ogend vraagt
om zonder ademruimte
dichterbij te komen
als wij verlangend
de heupen strekken
zomertij
wanneer de hitte
boven de grond
weerkaatsing danst
hemelsblauw
kent op wollig wit
de overhand
vogels vliegen
een langzame vlucht
rond een flonkerende zon
de stille hartenklop
van leven
het landschap sust
dan pas herkent men zomer
door de wind gedragen
neem me mee
en verlies mij
in warm glooiend
waar ik de rust ken
om sterk
uit te groeien
pas volgende zomer
in scharlakenrood
te ontwaken
genieten
omdat ik wil
dat we doorgaan
met genieten
pluk ik
haar geur en kleur
cultiveer ze rijk uit
in mijn gedachten
om uit de grond
van mijn hart
mooier dan ooit
te laten opbloemen
ver voorbij
in een afwezig bewegen
ontdoet hij zich van haast
waait met de wind mee
de werking van het licht langs
om ver voorbij de rest van de wereld
en randen van onmacht
hemzelf een nacht
zonder schaduw te geven
geurende dagdromen
hoe durf je bij 't ontwaken
palaveren over de neergang
van lyrische wanen
wanneer de opkomende zon
bijenkelken opent
op de bloembodem
een voorraad geurende dagdromen
kunt oogsten
bewegend herbeleven
als bij valavond
een allegorie
van licht en donker
als lijkwade
van de grond loskomt
deemster vertolkt
bevleugelt zij het
met een zacht
bewegend herbeleven
van een wondere dag
met louter liefde
en zon
zoveel zachter
valt de avond
de hele wereld stil
midden in ’t heelal
wanneer ik onder
schroom eeuwig zilver
heimwee vreemd
de ruimte vind
samen met jou mij
in toevlucht te dromen
inlevend
als de geur van hooi
door de avond wervelt
houden we op
reizigers te zijn
vlijen ons neer
in doorluchtig duister
dat zich gehecht heeft
aan natuurs zachtheid
om inlevend het beleven
als alomvattend vast te houden
in eigen wondere zekerheid
midden monotoon geluid
dat tot in de diepste hoeken
woord en weerwoord fluistert
zit zij vol twijfel
een kind van god te wezen
tot gekleurd licht binnenkringelt
grijze stenen en bleke
lijven wegwimpelt
oog in oog met schervende
beelden haar gelaat oplicht
in eigen wondere zekerheid
zichzelf en geloof weervindt
rustig rijzend
net zoals je wortels
die steeds dieper
de weg van het water volgen
langsheen talrijke bronnen
op zoek naar monding
groei je
bovengronds
zo rustig rijzend uit
tot volmaakt wezen
op zoek naar je hemel
boven bezorgdheid
met zachte schijn
in gevoel van beweging
die liefde louter
puur omschrijft
halen wij populieren
uit hun schaduwen
opdat ze net als ons
boven bezorgdheid
zouden uitgroeien
orde scheppend in chaos
sterk komen te staan
in aards
wezenlijk verhaal