in treurnis van verlopen tij

rumoeren zij zich samen

om in de kringen

van een wijd hemelruim

boven golven te gaan hangen

op zoek naar waar zon

veel helderder schijnt

vervuld van licht en warmte

tot rust te komen

net zolang tot heimwee

laat verlangen naar herhaling

in vlakke bedding

midden weer en wind getij

staat zij

tenger in zichzelf gekeerd

stil te wezen

tot genoegzaamheid

van omvangende warmte

haar tot open ziel verleidt

zichzelf met pracht

en praal te kronen

terugtrekken in het teloorgegane

verandert waarheid niet

eigen wondere ik

draag je mee

een hele leven

zelfs haar breekbaarheid

is waardevol

Bij liefde op de schoot

wanneer je aan mijn oor

met welig zachte zuchtjes

gedachten die mij toekomen

vrijlaat

hoe betracht ik

deze zweemzoete hemelgave

met mijn lippen

van je mond te kussen

tussen openbloeiende

waarheden

die van ganser harte

een vol ogenblik

van lieflijke aandacht

waardig zijn

wandelt ze

omwille van haarzelf

zonder het eerdere

te vergeten verder

op zoek naar

meer verwondering

tot vervulling blijkt

wat mij reeds kende voor

voor ik het ontdekte

tussen bloemen en bomen

mijn weg had uitgestippeld

voor ik hem ging

me helpt

in vlagen van openbaring

mijn diepte uit te drukken

draag ik op handen

verder dan mezelf

midden een schraal

opengebroken landschap

achtervolgde ik een vlinder

die buiten het omheinde

rusteloos op zoek ging

naar groen gras

en bloeiende winde

net als toendertijd

wij in de zin van zon

reikhalzend de lente vingen

van haast naar ontspannen

voortbewogenheid

kringelt hij zich

als waardevol

uitgroeiende verwerkelijking

steeds breder uit

om in zachte tijd

met rijke vol-wassenheid

zijn zoete vruchten

te gaan dragen

pas wanneer ze

haar broedsel

uit ziet vliegen

spreidt ze

ontvankelijk

haar vleugels

om in stroming

te gaan zweven

Wijl de zon rond de aarde draaide

wakkerde zijn langzaam verdergaan ons aan

om langs het stille schaduwpad

naar elkaar toe

dieper te gaan zoeken

naar stille krachten

die het kruid doen groeien

en zonnestralen door

het hout doen gaan

elkaar toenaderende twijgen

gevlochten in warme groene kleur

vormen een hemelboog

die ons uit eerbied laat zwijgen

 maar het steeds mooier

ontvouwende landgoed

doet ons in stilte verder gaan

Afgelopen weekend hebben we elkaar weer eens ontmoet

Nu bij Nel en Cor in Rijnsburg.

Samen hebben we  Zaterdag de Landgoed Route gefietst in Wassenaar

Een schitterend natuurgebied

Onze liefde voor de natuur bracht ons er op dit gedicht te maken

Martine Verhavert

Cor van Vliet

toen de open deur

me toeliet

in vreemde omgeving

ging ik 

met vaste overtuiging

je hand zoeken 

om me

nog dieper 

te kunnen nestelen

in 't warme thuisgevoel

van pastorale woorden

dat ik mijn ogen nooit dichtknijp

in jouw nabij zijn

is om de overvloed van liefde

in je terugblikken

niet te missen

je gedachten te zien flitsen

wanneer je handen met aandrang

mijn huid aanraken

verliefd ogend vraagt

om zonder ademruimte

dichterbij te komen

als wij verlangend

de heupen strekken

wanneer de hitte

boven de grond

weerkaatsing danst

hemelsblauw

kent op wollig wit

de overhand

vogels vliegen

een langzame vlucht

rond een flonkerende zon

de stille hartenklop

van leven

het landschap sust

dan pas herkent men zomer

neem me mee

en verlies mij

in warm glooiend

waar ik de rust ken

om sterk

uit te groeien

pas volgende zomer

in scharlakenrood

te ontwaken