midden oneindigheid

langs oude paden

vol modder

blijf ik zoeken

naar een bedding

waar ik kan aarden

tussen bloei

één en al

standvastigheid

uitgroeien

op rotsen geboren verzuurde bekrompenheid

waar geen honing meer uit te halen is

gaat hij willens nillens een voorhamer gebruiken

van lieverlede mooi leven weer opwekken

omdat de ziel

ons reeds nieuwe

verwachtingen toebedeeld

wenen we niet om

hartverscheurend tenietgaan

maar harken het

met handen herleid tot plicht

onder prille opbloei

een niet te overbruggen nacht

peinzend uitvlakken

brengt haar midden schemerdonker

waar ze één en al schaduw

aan eindigheid friemelend

in slaap valt

dromen droomt waaraan

ze nog nooit heeft gedacht

ik ben je kwijtgeraakt

wijl ik je zat te bedenken

een schijnbeweging

midden een verzonnen verhaal

ondoenlijk

tussen het groen striemende

ver van werkelijkheidsrand

glanzen ze belust om

passie op te werpen

als wonderlijke wording

het teder wegijlende

laat de nacht spreken

als een koestering

waarin ik mijzelf

met de ogen gesloten

bewust te ruste leg

tegen een warm lijf

me zo eigen

om te herbeleven

wat eerder is geweest

morgen nog steeds zal zijn

dat wat uit de chaos

van vroeger leven

door de tijd

wordt blootgegeven

zal in mijn huidige zon

tot as vergaan

als bron van kracht en creativiteit

tussen schoonheid  heropstaan

in plaats van te gaan zoeken

naar een gedicht

die tussen mij en iedereen

zijn woorden toedicht

wou ik vandaag degene zijn

welke met krassende pen

gedachten doortrokken met weemoed

tussen mij en iedereen neerzetten

in een droom wakker worden

en het achterliggende verhaal

trachten waar te maken

geeft koude voeten

veel te lang op zoek naar ‘t nut

van haastig verdergaan

dreigt  ze te verzinken

in diep gemaakte sporen

tot omgehakte bomen

die ze nooit  als

donkerdichte kronen

heeft zien groeien

haar verhalen

tijd te maken

voor verwondering

die vervolmaking

in zich meedraagt

met de stroming mee

heb ik dat wat men

langs de oever ziet

als onbekend gaat

verworpen

om gerugsteund door eigen

verwachting me te richten

naar ’t licht aan de horizon

waar een waarheid ligt

die immer zal schitteren

midden een goud rode dageraad

ontdekken hoe vogels

in het gesluimer van mijn berk

als talmende poses

kopjes in hun vlerken

de stilte zitten te koesteren

doet me zo gezegend voelen

dat ik voor hen dromen verder uitzaai

in een weer thuiskomen

ontmoet ik

een donkerte die moeite doet

om voor mijn ogen

terug open te bloeien

een verademende werkelijkheid

die in ver reikende verspreiding

als houvaste vorm

zich zal open vlijen

hartstocht

noem ik

een begeerte die

diep drift

tot zij zich

vol overgave hecht

als prooi welke

de liefde verwoord

omdat ze hartjes

blijven tekenen

in de palmen

van hun handen

met gebalde vuisten

ervoor zorgen

dat niemand

ze zal zien

zullen ze als

verboden liefde

ooit hun kleur

verliezen

misschien

met opvallend

aanwezige bloei

op de nog kale takken

vraagt hij gezien te worden

als datgene die de dagen

verder doet opengaan

zonnekant van leven

met doordachte weelde

wanneer we vertoeven
in warme wind
horen hoe zijn lach
passie vindt
weten wij weelde

kennen wij ’t graaien
in zuchten verdwalen
met zicht gericht
naar betovering

tot de gloed
onze open harten toedekt
en wij dagdromend
de nacht verder waaien