afspiegeling
als een afspiegeling
van vervlogen
zelfvertrouwen
bewolken wolken
het blauwe tot
tot een hemel waarin
een depressie gedijt
zich uitschreit tot
een modderige poel
roerigheid
die leidt tot
eenzaamheid
(foto genomen door Jon De Ryck, mijn zoon)
mijn laatste oordeel
een verloren strijd
ik geef op
er rest niks meer
enkel de hel
binnen mijn bereik
een heel ander mens
misschien
ben ik te
onvolwassen nog
te haastig bezig
verloren tijd
in te halen
om in te zien
dat niet alles
van liefde afhangt
een verandering
die me zal overvallen
zomaar opeens
een heel ander mens
van me
zal maken
gelukkiger
al dan niet
we zullen wel zien
droommoment
in het raadselachtige
van het landschap behoef ik
enkel de verborgen plekken
te ontdekken
waar bloemen zodanig
kleur geven aan leven
om te ervaren dat verrassingen
zo mooi kunnen zijn
dat ze in de verkenning
zelfs de fase
van sensatie en extase
heel dicht benaderen
hypo
hoe haat ik het
te verzwelgen
in mijn werkelijkheid
met een lijf
dat klaagt over kou
rilt om standvastigheid
in gedwongen vlucht
me heel diep laat nijgen
voor een spuit zoetigheid
om terug te keren
naar een wereld
die niet veranderd is
onder de hoede van de wind
blijf je lied niet
in de beslotenheid
van het lover zingen
kies voor vrijheid
neem jezelf helemaal mee
naar ’t licht
jaag schittering
in je vleugels onder
hoede van de wind
laat ons beleven
je hele wezen
ter eeuwiger tijd
wat als ik woestijn zie
jij herkent ze als zee
naar water dorst
het glinsterende je meeneemt
jouw morgen
mijn gisteren is
leven me verzwijgt
wanneer het jouwe begint
zullen we ergens
ter eeuwiger tijd
elkaars wezen als
tweezaamheid vinden
of geldt nooit
daar ook
zielskracht
heb gereisd met argwaan
voortgespoed langs steile bergen
uit donker steen
vol deernis en dreigend leed
tot ik zicht kreeg op het meer
in de ban raakte van het drijvende
dat omgord met glanzend licht
kleur gaf aan water
een thuiskomen liet verhopen
waarin zielskracht lag verscholen
enkel jij
uit mistroostigheid
heb ik je opgegraven
met zachte vingers als
lieflijke tedergevoeligheid
midden een immense zee
geurende bloemen herplant
elke dag water gegeven
om krachtig uit te groeien
mooier dan ooit te bloeien
want enkel jij
kan in je zachte ruisen
mij verhalen
als levendig blijven herhalen
wanneer ik van ergens
nooit weerkeer
draag me mee
draag me
in de stroom van leven mee
naar die andere wereld
schraap
weg de aarde
op zoek naar mijn sporen
toren ze hoog
want ik wil niet
dat je zonder mij oogt
hun oorlog
hoe ommuurt hij koud
de kilte
diepe stilte
zwarte schaduwen
zonder spraak die
vruchteloos revolteren
tegen de aarde
welke in zijn ronddraaien
aangedane smart
koppig meeneemt
eeuwen en eeuwen verder
hun oorlog
levendig houdt
een paradijs
je vurig explosief hart
heeft tumultueus
lagen steen
opgestapeld
gebroken
tot glooiende hellingen
bizarre rotsen
blauwgroene maren
waarrond een verscheidenheid
van kleuren opbloeien
in weelde zich verder uitzaaien
tot een paradijs
teneinde ik me
met een gevoel van lichtheid
vrij kan bewegen net als
die dartele vlinders om me heen
zielsdiep
het einde van een verhaal
schrijft ze neer
als beginregel
waarbij woorden
het bestaan een continue
stroming geven
met steeds meer
bewustwording ware
liefde bevestigd ziet
zielsdiep
als een tweede leven
heropbloeit
immer dichtbij
wijl kerkklokken
luiden
in stilstaande tijd
grenzen moet verleggen
niet kan bevatten
wat is gebeurd
begrijpen en accepteren
onmogelijk is
weent ‘t hart
zijn tranen van ontferming
vervulling
verstrooi je
in mijn schaduw
als bron van inspiratie
vindingrijke waarachtigheid
die ik laat groeien tot inhoud
te mooi voor woorden
maar me hoe dan ook
tot schepper maakt
creator van levensgeluk
zo diepgeworteld dat
mijn ziel zich met
blijvende bloei verrijkt
gemeenzaam
met de wind
geef ik geurende
bloemblaadjes mee
naar het bestaan
waar ik naartoe leef
een vrij verrijzend zicht
zo nauw verwant met dromen
mijn naam
gemeenzaam zal
worden uitgesproken
cohesie
het wilde waaien
verzucht mij
in begeerte
waar ik in verdrink
als stilleven
een traag
wegijlende
nulliteit
tot ik
ga meedeinen
adembenemend
mijn betracht thuiskomen
veel te lang heb ik
niet ziende over
wegen gedwaald
tot jij mij onder die
schaduwrijke kroon
met dartel speelse wolkjes
op de huid soelaas bood
mijn betrachting
thuis te komen
een wezenlijkheid werd
afscheid
midden een veld
vol korenaren
zaai ik mezelf uit
tot een herinnering
want het is
midden die eenzaamheid
dat ik me veilig voel
berusten kan
de wind durf te leven
als weemoedige onderstroom
van het voorgoed verlorene
de linde
nu ik omwegen bewandel
om met je mee te groeien
bij iedere speelse windstoot
ervan geniet hoe jij
je kruidig aroom steeds wijder
over me heen strooit
vraag ik me af
hoe ik je jaren geleden
blind kon voorbijlopen
haastig op zoek naar opwinding
midden pleinen die
reeds zolang zwijgen