een sluimering

naar de hemel

weer naar de aarde

voorbestemd om

de nacht te overleven

zon in ogenschouw

te nemen

de tijd met mij

zonder haast

morgen weer

een wiebelkontje

zo wordt zij door hem genoemd

wil zij blijvend zijn

van dichtbij voelen

hoe zijn passie haar verleidt

tot intensiteit

hun dicht bijeen zijn

een donker dreigen

om mijn wereld er als

onheilspellend te laten uitzien

tot ik met één stap voorwaarts

erin slaag hen

als donkere wolk

te laten vandoor gaan

helemaal vrij weet te genieten

van een uitgelaten zon die

mijn tuin openwerpt als een

wondergegeven door leven getekend

omdat je

onder mijn huid zat

valt het zwaar

dat jij je eigen weg

wil gaan

lopend naar huis

schud ik

eenzaamheid van me af

sluit de deur

wijl ik mezelf verbied

nog op de vlucht te gaan

reeds bezig met herinneren

neem ik je

in mezelf mee

nazinderend van genot

tot jouw gezicht

terug het mijne raakt

verlangen weer

wordt aangewakkerd

samen met het besef dat

onze liefde tijdloosheid onderschrijft

reeds bezig met herinneren

neem ik je

in mezelf mee

nazinderend van genot

tot jouw gezicht

terug het mijne raakt

verlangen weer

wordt aangewakkerd

samen met het besef dat

onze liefde tijdloosheid onderschrijft

heb me vannacht

laten leiden door een licht

dat dwaalt

verdwijnt en terugkeert

in het duister

linksaf

de hoofdstraat door

onware beemden in

heel ver

met het alleen zijn mee

tot ik door je aanraking

weer thuiskom

van heel dichtbij

warme fluister

mijn lichaam leven doet

wanneer hij

paraderend in bewegingsvrijheid

aast  naar prooi

als hebzuchtig despoot

in een ommezien beslist

over leven of dood

zijn nog naar adem

snakkende buit aanvreet

in bezitterige klem

laat hij mij kennen

dat zijn kwelling slechts

de zwakste treft

hij hoort me maar luistert niet

zo leer ik

aan het zwijgen wennen

begraaf me

in een dode droom

met randen van onmacht

volkomen onbereikbaar

naar binnen starend

eenzaamheid beklagend

maakt leven

een onverhoedse beweging

waarbij jij en ik

met improvisatie

geluk op de vreemdste plekken

moeten zoeken

eens komen wij weer aan

waar wij horen te zijn

omdat liefde ons

in die tijd

steeds heeft vergezeld

begrijp de waarde

van het duister

ontdek hoe wij

ermee vergroeiend

stilte ingaan

er ontdekken waar

onze verlangens wonen

zo volmaakt naakt

voor elkaar

liefde verheerlijken

Samen, immer samen

hij die mij in lente

knisperende liefdestaal

toefluisterde

mijn zwoele

zomernachten

wit omlijstte

waait nu

droef gestemd

met me mee

wanneer ik

ga mijmeren

over het voorbije leven

er is meer nodig

dan een goed geheugen

om herinneringen te hebben

wat zou je

zonder speels

kloppend hart

dat vastbesloten is

ervaringen met ademruimte

op te bergen

midden romantiek geworteld

houdt hij zomer

zo lang mogelijk vast

opdat ik in een zee

van dromend geel

met de floers van mysterie

geborgen zal weten

als ongedurig leven

zich koud schreiend

rondom mij opdringt

je vlugge hartslag

kloppend

onder mijn hart

vertelt me

met vonken van vroeger

en hartverwarmende voel

jou zo dichtbij

in ontzaglijk mooie

momenten samen

beiden verlangend

naar elkaars realiteit

het zijn mijn gedachten

die terugdwalen

naar waar wij dansten

zonder muziek

in een wondermooi lied

onder de indruk

van elkaars lichtvoetigheid

onafscheidelijk

in een onmogelijke liefde

met elkaar vrijend

de tijd uit het oog verliezend

het houden van ervoeren

tot jij wegging

en ik achterbleef

in een levenslange strijd

met elkaar verbonden

de zon zagen ondergaan

door je speelse

liefkozingen

laait verlangen op

een tintelend zijn

op weg naar

verhoopte siddering

een zweven boven mijn horizon

om met eindeloos genot me helemaal

aan je liefde over te geven

hoe moet ik

leren van mijn fouten

als ik herinneringen kwijtraak

roerloos

blind verdoofd

lig te staren midden leven

dat ik niet langer weet