leg mijn droom zachtjes neder
als schemertijd
zich moe afvraagt
wanneer laagdragend licht
het dagdagelijkse
zal verspreiden
verzoent mijn droom
zich met leven
leg ik hem zachtjes neder
op een bloemenbed
van wezenlijke weelde
jij
mijn hart schildert
zo je glimlach
de kuiltjes in je wangen
je haar wat lichtjes in de war
rimpels die jouw
immer voortbewegen tonen
en in de blik van je ogen
leg ik jouw streven vast
thuis te willen horen
op een achtergrond
waar warmte
ons samenzijn bekroont
poezendicht
soms miauw ik
liefkozend zoet
en wroet me
tegen jou aan
andere dagen
klauw ik stout
ongetemd niet bang
naar vrijheid
tot mijn honger
terug naar thuis verlangt
weerwoord Herzele
wanneer ogen
me stervende zien
monden me
reeds doodzwijgen
omhels me dan
en ervaar
dat de dood
me nog niet heeft ingehaald
ik in de stroom van leven
nog warm meespeel
de dag voor nieuwjaar
kom laten wij vandaag
de dag voor Nieuwjaar
allemaal samen
even verdergaan
dan het koude
in ’t bestaan
dicht bij elkaar
onze kleurrijke dromen
plukkend delen
en weten
dat samenhorigheid
ze reëel maakt
in lichtend mooi verlangen
nog zoveel jaren lang
zullen wij buitelen
in de nieuwe getijden
van onze gedachtegang
uit schemering en duister
zijn ze in komen en keren
zo zwierig mooi opgerezen
goudfonkelen nu
in onze tijd
zo warm en dichtbij
in lichtend mooi verlangen
naar waar ze zichzelf verliestontspringt
leeft en beweegt
raapt stenen
zoekt en wroet
onophoudelijk kronkelend
haar weg naar beneden
om in parelend
grijze schoonheid
zorgeloos verder te drijven
naar daar waar
ze zichzelf verliest
in de onmetelijkheid
van haar streven
onbegrensd
droomzachte herinneringen
leidraden me lichtend mee
gidsen me teder
naar waar onbegrensd
me de verbondenheid
met de sterrenwereld vertelt
kracht
en toen licht
flitsend aardde
wist men dat
creativiteit en destructie
in schepping samengaan
het leven vonkt
en sterven lonkt
terwijl de tijd verder glijdt
eenzaamheid
kerstnacht doorkomen
zonder kleerscheuren
had me geholpen
maar vannacht
heb ik het geloof
in samen verloren
helemaal alleen
in een nieuw leven
vraagt eenzaamheid
te vergeten
de glimlach van vrede
laat het gebeuren
in fluister
licht het op
met positieve gedachten
zodat naast
de beroering van magie
men ook de glimlach van
vrede van ieders gezicht
kan lezen
een kerstsprookje
in het duister
dat de stilte beheerst
fluistert een hart
om kerstsfeer
tot zo echt
als een illusie kan zijn
de kerstman haar
met een bezoek verblijdt
jouw bloemen
ik geef ze water
verzorg ze goed
de bloemen
waarmee je mij
iedere morgen begroet
want ik weet
in hun opengaan
gedurende de dag
vertellen ze mij jouw hart
dat me met zoveel liefde omarmt
jouw komen en gaan
zelfs als storm
jouw weerspiegeling raakt
kringen rimpelen je
een kort moment
bodemloos weg
hoeft jouw komen en gaan
me niet te verontrusten
want jouw zijn blijft
beroert mijn hart
met volle realiteit
midwinternacht
zonnestilstand
weeft leven dicht
laat ons rouwen
om verborgen licht
donker zoeken
naar een glimp
van klank en kleur
reeds door de ziel bespeurt
als woorden raken
ver in afstand maar
dichtbij in gevoel zijn wij
warm wonderbaar
dit omarmen
het maakt mij rijker
dan enig ander
en de regen fluistert
en de regen fluistert
ben jij de waarheid
die ik voed
of schuilt
er leugen
in je overdadigheid
worden jouw vruchten
zuur geproefd
zachte dood
als ik zie
hoe zachte dood
iemand laat verscheiden
naar droomrijk
zal ik
zonder angst
de deadline
naar stil overschrijden
ga jouw eigen wegnooit hoeft spijt
om wat je hebt gedaan
weet het leidt
naar verdergaan
en rust je even
in wat onderweg
wordt gezegd
neem mee wat raakt
maar ga
jouw eigen weg
geduldig verder
eigen werkelijkheid
gedachten samen
wandelen reeds
in het voorbije
ontdekken gaandeweg
de plaats waar het hart heerst
geest schoonheid beleeft
eigen werkelijkheid
ons welkom heet