in eigen sporen

toen ik dreigde te verdwalen

wanneer volle maan

mij in elfenkring raakte

heeft jouw vaste hand

me naar de aarzelende dageraad gehaald

zodat ik niet in eigen sprookje verdwaal

het was op een dag

waarop de zon haar stralen

in duister

dicht beboste streek scheen

dat haar licht

mij in uw ogen

een spiegeling

van innig omvangen toonde

welke mij meetroonde

naar hartje zomer

waar wij ons

 in voorbestemde tijd verloren

zolang uitzichtloos

je koud

vanuit de spiegel aankijkt

de ziel misleidt

zodat ze blijft huiveren

in voorbije tijd

zal een hart nooit weten

wat liefde heet

wanneer we vertoeven

in warme wind

horen hoe zijn lach

passie vindt

weten wij weelde

kennen wij ’t graaien

in zuchten verdwalen

met zicht gericht

naar betovering

tot de gloed

onze open harten toedekt

en wij dagdromend

de nacht verder waaien

wanneer de onrust

hellediep broedt

kolkend en laaiend

zich een weg

naar bovenaards zoekt

een reeds zichzelf

verwondde wereld

zieltogend afmaakt

weet dan dat niemand meer

de ledigheid na chaos zal verhalen

zie ze bekvechten

zij die eens samen nestend

zo intens zomer deelden

wendend om elkaar heen

het eten uit de mond

trachten te stelen

tot de sterkste het wint

in al haar eenzaamheid

de nieuwe lente toezingt

een zwerm vleugelblinkenden

blijven cirkelen

boven hun werkelijkheid

gedogen ijzig leven

weten samenblijvend te overleven

van wat in velden wacht

om in komende lente

een tweede groei

te herbeleven

wanneer we

midden somberheid

zonder notie van de tijd

in elkaars ogen naar leven keken

en dan verder zijn gegaan

in aanvaarding van

zowel donker als helderheid

ontdekten we ons immer samen weten

geen zin meer te zoeken

naar hun waarheid

te dik omkleed met bluf

maar ik weet

wanneer ze me ooit

 uit bittere nood toe neigen

dan geef ik hen

een kruimel hartigheid

ter mijner nagedachtenis

 En ze lieten mij zachtjes

bij hen binnendringen

met wijd open armen kijken

naar hun herinneringen

in samen verstaan

elkaar met woorden raken

voelde zo goed gisteren met de inwoners

van het ocmw bejaardentehuis

gedichtendag te vieren

ik geef me een naam

in een verhaal

waar ik

niet bestaande

in mijn tegenstrijdigheden

een eigenheid

weet te creëren

met leven

of toch niet

wanneer je

in zachte vleugelslag

de winden tussen ons

laat waaien

ontdek ik in jou

een mooie zomerherinnering weer

hoe je van tussen

groen gebladerde takken

met pulserend gezang

en toch zo tedere klanken

de zon voor mij liet opstaan

in steeds een nieuwe dag

ze loopt de morgen tegen

om de nacht te vergeten

waar wild gebroed

in walmend groen

uit hel gevreesde diepten

naar boven worden gedreven

zelfs wakend

in hun helse kreten

ieder donker uur steeds weer

 haar kinderangsten

als lotsbestemming

met hen meebeleefd

waai weg

de zo lang

en traag lijkende dagen

die met zijn

vol dwaze grillen

ons steenkoud laten rillen

dwingen ons

in de tijd te verdrinken

vol glazen grillen

pas wanneer je

oplicht boven nevel

die met parelogend

 weerwoord helpt

armelijke schaduwen

die ’s nachts

elkaars schraalheid sarren

te vergeten

weet ik dat licht

het leven

iedere morgen zegevierend

teruggeeft

zag hoe hij

vastgehouden

door kracht

verlittekend

werd weggesmeten

versplinterd

in d’aarde verdwaalde

zich door vogels

behoudend in een nest

liet verweven

ze wortelde

vertakte zich ondergronds

ergens te velde

zonder dat iemand

haar leerde kennen

tot jij

voorzichtig ging delven

schepje per schepje

haar hart licht deed groeien

naar zonnig open bloeien

wanneer hemels

grijs met rood de wereld

een paso doble toont

terwijl figurantlijkende bomen

mee in hun ritme

worden getroond

souffleer ik hen

 met mijn passionele dromen

 steeds verder

hopende dat hij

zich door het schouwspel laat verleiden

vooraleer het zal eindigen

en op het knoestige

ent ik jeugdigheid

met  tederheid

om stilzwijgend

af en toe kijkend

een jaarkring later

 hoogzomer te genieten

uit de bloei

van onze liefde