ik paradijs
wanneer de ochtend
zich dromend opent
laat ik mij
in een zee van tijd
aanraken door jouw hele zijn
terwijl mijn echo
verder reist
naar de wereld
blijf ik paradijzen
liefde nemen
is zoveel meer
dan alleen maar te denken
over wat een dag me kan geven
hij enkel in mijn herinnering blijf
hij enkel in mijn herinnering blijft
pas uit zijn cocon gekropen
vlindert hij genietend
in zijn korte leven
langs zoveel mooie beelden
heerlijk ruikende meidoorns
pioenen die hem
naar honing laten zoeken
en zomer tonende klaprozen
laten zijn vleugels trillend
schoonheid bezingen
tot herfst hem aan een nieuwe reis
laat beginnen
als vlinder
als vlinder
weg van de uitgebloeide bloemen
op jouw graf
de schaduw
die onze liefde verstoorde
en mij verlatenheid bracht
wil samen met jou
als vlinder op zoek gaan
naar warmte en betovering
die onze eindeloze zomer
laat heroveren
tederheid noem ik jou
tederheid noem ik jou
laat mij
na jouw strelingen
die me lieten leven
sluimeren in armen
die mijn lichaam
met warmte omarmen
stil luisteren
naar woorden
die de tijd verdromen
de bloedmaan
laat me slapen tot morgen
waar ik zonder zorgen
samen met jou
in een nieuwe dag zal spelen
voorgoed afscheid heb genomen
van de bloedmaan
met zijn roodgekleurde dromen
waarheid
waarheid
verstop mij lijk vroeger
en toch wil ik
dat jij me vindt
jouw zoekend wroeten
ons leidt naar een ontmoeten
dat verwachting stilt
laat genieten
van een toekomst waar
onze waarheid ligt
verlangen
verlangen
zoals klanken
zacht in elkander overgaan
strelingen uitdrukken
die uitnodigen tot een dans
waar genot walst
zo kent
mijn gevoel een verwachting
die in verrukking
een hevig verlangen brengt
de tijd naar eindeloos laat vluchten
een lied van licht
als ik mijn wereld
met stilte bekleed
zullen vreemde klanken wegdwalen
zonder een echo na te laten
terwijl jij ogenschijnlijk
blijft rondwaren
als een lied van licht
in mijn gemis
van vroeger naar nu van vroeger naar nu
ze ging verloren
tot ze in eigen voetspoor
haar werkelijkheid begon na te lopen
en eindelijk
in een wereld van verlangen
zichzelf ging bekijken
zag hoe haar blik
zicht veranderde
van vroeger naar nu
het kind liet ontwaken
dat leven
de moeite zal waard maken
van vroeger naar nuvan vroeger naar nu
ze ging verloren
tot ze in eigen voetspoor
haar werkelijkheid begon na te lopen
en eindelijk
in een wereld van verlangen
zichzelf ging bekijken
zag hoe haar blik
zicht veranderde
van vroeger naar nu
het kind liet ontwaken
dat leven
de moeite zal waard maken
mijn blauwe regen
mijn blauwe regen
klimt rechtswindend kaal
op zoek naar lente
in haar bloementaal
waar een voorjaarszon
in een ommezien
blauwe vlinderbloemen
als een regenboog laat zien
en mij telkens de geur
laat herademen
als zij de dageraad
in rood fleurt
in zwart
in zwart
geef haar het genieten
van een nieuwe morgen
laat ze niet schreeuwen
zichzelf opgeven
gun haar het tikken
van de klok
een zoetgeurende herinnering
een zoetgeurende herinnering
als ik oud zal zijn
en mijn ogen
knipperend dicht knijp
zal ik in schemer
nog steeds de lente
van mijn leven herbeleven
waar lilapaarse seringen
onze liefde kleurde
tot een zoetgeurende herinnering
in ledigheid
in ledigheid
zwart schokkend beeld
sluipt sprakeloos koud
rond treurende stilte
breekt eenzaam hart
dat lacht
in doodstrijd
eendagsbloem
eendagsbloem
nog in slapend paars
en toch reeds met zicht
op vergankelijkheid
toont ze traag
haar schoonheid
aan een lila dageraad
jij er altijd bent
Jij er altijd bent
weet je als je zwijgt is het moeilijk
jou terug te vinden
dan droom ik maar
dat ik er ook niet ben
maar iedere adem
brengt me terug op aarde
laat mij zoeken
in mezelf
waar mijn hart
mij vertelt
dat jij er altijd
voor me bent
schilder jou
Schilder jou
meng blauw met wit
en schilder jou zoekend
op een blank doek
laat het fladderend grijs
dat jou wil tekenen
in onherstelbaarheid
als een blauwdruk van leven
zo alleen wil ik jou
vereeuwigen
mijn ogen breken
en als ik loslaat
mijn ogen breken
neem ik mijn herinneringen
in gedachten mee
in ruil geef ik jou
mijn beeld gegroeid
in een tijd waar ik
glimlachend leefde
nooit is er wijken
Nooit is er wijken
nestel mij in de schaduw
van ons leven
en laat jou
met mij spelen
in jouw lokken
ontdek ik leven
het teder geven
van een ogenblik
al weten wij beiden
jouw werkelijkheid
houdt ons gescheiden
maar nooit is er wijken
duizend gedroomde elfenhoofdjes
duizend gedroomde elfenhoofdjes
tinteljong tekenen
bomen mij lente
wanneer hun kruinen
mij hun bloemenkorven beloven
tot duizend gedroomde elfenhoofdjes
als vlinderlichte wolk
bewegen naar de zomer
die het landschap
in wat lichtergroen doen toveren