met verve
wanneer
het schimmenspel
der wolken
door de glinstering
van sterren
wordt beheerst
kan ik de vrees
voor donker loslaten
en me overgeven
aan de fantasie van mijn geest
die met verve
mijn droom kleurt
een nieuw begin
wanneer alle zekerheden
uit een leven
worden verwoest
men in alleen zijn
verder moet
gooi niet
uit wanhoop
de bijl erbij neer
maar ga verder en weet
elke verandering
hoe klein ook
leidt je naar een nieuw begin
als je maar bij jezelf blijft
tovert blozend roodnadat de bomen
in schroeiend geel
zomer beleefden
komt septemberregen
zo welgelegen
tovert blozend rood
aan de uitlopers
zo dichtbij
hou vast dat oogcontact
tot volle aandacht
naar reactie leidt
innigheid en intimiteit
niet langer illusie is
maar werkelijkheid
als verzinsel
omdat ze elkaar
enkel vaag
blijven zien
er geen
te vergeten gedachten
rond hen dwalen
zal hij haar
slechts als verzinsel
meedragen
zij van de campagne
wek jij hen die na
het binnenhalen
van de oogst de nacht
lallend doorbrachten
en waai wakker
de drang naar thuis
waar verlangen tracht
naar bronsgebruind
als een glimp
dat wat eens
nu geen naam
meer heeft
tussen de warme kleur
van leven
schraap ik
aangedaan weg
om het
her en der
als een glimp
in het duister
neer te pointilleren
te mooi om het
helemaal te vergeten
geurend
wanneer voorspel
haar in de nacht droomt
waar ze spelend
de diepte van
haar hart toont
die de donkere velden
geurend kleurt
dan zal de ochtend
zich lang uitslapen
in verworven schoonheid
op zoek naar rust
over het
met hitte doordrongen
dorre
vlindert ’t vermoeide
op zoek
naar omwentelend leven
dat rust
zal geven
schimt de zomer heener ruist licht
in de schaduw
helder fonkelend
tegen het donker
bewegend leven
tekent schoonheid
zelfs al schimt
de zomer stilaan heen
wil terug ademen
spelen
met emoties
is een misdaad
op zich
zeker wanneer
je weet
van de verloren jaren
in een leven
het verhaal
dat wacht
op een einde
de schaduw
raak slaags
met de schaduw
van een herinnering
wanneer het late licht
zich ingraaft
tot helledonker hem helpt
zich aan mijn realiteit
te vergrijpen
ik lijdzaam herwonnen
dromen zie wegkwijnen
handenvol
ik proef je zoet
nadat je mij
met handenvol
hebt verleid
tot mondvol
de rest
door bederf
droog laat kwijnen
omdat het verzadigde
zich verlaat
op de traagheid
van ’t openbloeien
van oudsher
daar waar snelheid
naar overwinning leidt
geniepigheid
een voordeel blijkt
kracht
het spel speelt
geestdrift
de lijn overschrijdt
ken ik
een rakend beleven
krassen kraaienin de stilte
krassen kraaien
een dode herinnering
vals tot leven
klauwen
de dunne wondrand open
en pikken haar koud
tot blinde vlek
het juveniele
groene blaadjes
in het rond gesmeten
menig hart weggevreten
en jij plagend
ontelbare banen
trekkend rondom mij
laat zien
dat zelfs het juveniele
niet te vertrouwen lijkt
leer me spelenzoek me jong
in de dageraad
en leer me spelen
in volle zon
tot de avond
me gedreven
een ander verhaal
binnendraagt
zomerzoete herinneringen
hier sta ik dan
in een wereld waar herfstig
hoge toppen scheert
edoch wanneer kwistig
met aardse geuren
wordt gestrooid
roeren zich zomerzoete
herinneringen tussen
mijn werkelijkheid
waar in toetsen van kleuren
mijn verloren liefde
nog even de hoofdrol speelt
door de wind gedragen
neem me mee
en verlies mij
in warm glooiend
waar ik de rust ken
om sterk
uit te groeien
pas volgende zomer
in scharlakenrood
te ontwaken
helder
legt schemer
de dag
traag open
wakkert hij
met eigen hartslag
het avontuur aan
het is klaarheid
die ons naar het toppunt
van leven draagt