winterslaap

hoe ik ook zocht

me binnen de grenzen

van een verpakte ochtend

te weren

het gestremde

liet me

in zijn traagheid

onweten schreeuwen

over waar of onwaar

de roos

binnen de waan

schoonheid verder draagt

laat ze diepwortelend

in eigen aard

zichzelf verheffen

tussen hemel

en aarde

hun schoonheid geven

ons leren

zonder beperking

te leven

wanneer

het schimmenspel

der wolken

door de glinstering

van sterren

wordt beheerst

kan ik de vrees

voor donker loslaten

en me overgeven

aan de fantasie van mijn geest

die met verve

mijn droom kleurt

wanneer alle zekerheden

uit een leven

worden verwoest

men in alleen zijn

verder moet

gooi niet

 uit wanhoop

de bijl erbij neer

maar ga verder en weet

elke verandering

hoe klein ook

leidt je naar een nieuw begin

als je maar bij jezelf blijft

nadat de bomen

in schroeiend geel

zomer beleefden

komt septemberregen

zo welgelegen

tovert blozend rood

aan de uitlopers

hou vast dat oogcontact

tot volle aandacht

naar reactie leidt

innigheid en intimiteit

niet langer illusie is

maar werkelijkheid

omdat ze elkaar

enkel vaag

blijven zien

er geen

te vergeten gedachten

rond hen dwalen

zal hij haar

slechts als verzinsel

meedragen

wek jij hen die na

het binnenhalen

van  de oogst de nacht

lallend doorbrachten

en waai wakker

de drang naar thuis

waar verlangen tracht

naar bronsgebruind

dat wat eens

nu geen naam

meer heeft

tussen de warme kleur

van leven

schraap ik

aangedaan weg

om het

her en der

als een glimp

in het duister

neer te pointilleren

te mooi om het

helemaal te vergeten

wanneer voorspel

haar in de nacht droomt

waar ze spelend

de diepte van

haar hart toont

die de donkere velden

geurend kleurt

dan zal de ochtend

zich lang uitslapen

in verworven schoonheid

over het

met hitte doordrongen

dorre

vlindert ’t vermoeide

op zoek

naar omwentelend leven

dat rust

zal geven

er ruist licht

in de schaduw

helder fonkelend

tegen het donker

bewegend leven

tekent schoonheid

zelfs al schimt

de zomer stilaan heen

spelen

met emoties

is een misdaad

op zich

zeker wanneer

je weet

van de verloren jaren

in een leven

het verhaal

dat wacht

op een einde

raak slaags

met de schaduw

van een herinnering

wanneer het late licht

zich ingraaft

tot helledonker hem helpt

zich aan mijn realiteit

te vergrijpen

ik lijdzaam herwonnen

 dromen zie wegkwijnen

daar waar snelheid

naar overwinning leidt

geniepigheid

een voordeel blijkt

kracht

het spel speelt

geestdrift

de lijn overschrijdt

ken ik

een rakend beleven

in de stilte

krassen kraaien

een dode herinnering

vals tot leven

klauwen

de dunne wondrand open

en pikken haar koud

tot blinde vlek

groene blaadjes

in het rond gesmeten

menig hart weggevreten

en jij plagend

ontelbare banen

trekkend rondom mij

laat zien

dat zelfs het juveniele

niet te vertrouwen lijkt

zoek me jong

in de dageraad

en leer me spelen

in volle zon

tot de avond

me gedreven

een ander verhaal

binnendraagt