een nieuwe wegafwachtend zat hij te kijken
hoe ik in eigen tijd
de zomer van mijn leven
heel secuur borduurde
is pas opgestaan
nadat ik klaar was met
het doorknippen
van de laatste draad
pas toen
heeft hij me laten verstaan
dat ik met hem
een nieuwe weg moest gaan
verzuchtingen
wanneer armen van verlangen
naar hem reiken
zo graag de inhoud
van een minnend hart
willen tonen
doch de gozer
niet in tederheid gelooft
zullen verzuchtingen
geen dromen maar
zielensmart verwoorden
ontbolsteren
breng mij
in haar schoonheid
en laat me steeds meer
ruimte toe-eigenen
tot ik helemaal voldragen
uit mezelf kan losbreken
om eindelijk te leren weten
spinsels van spoken en demonen
nooit leek het licht
zo gedwee
als toen het die dag
bij valavond
de stilte werd ingedreven
waar het leek
of een in zichzelf
gekeerde wereld
zo geducht ademde
dat spinsels
van spoken en demonen
de overhand op
gedachten kregen
tussen zomer en winter
lijkt het of de tijd
zich verward
heen en weer
tussen zomer en winter
beweegt
dan is het herfst
die de stroom vertraagt
in eigen ritme
nog even
wil voortbestaan
alleen terug
ben zo ver
met je meegegaan
hebben samen
zoveel emoties gedeeld
dat ik jou als herinnering
in mijn rugzak steek
wanneer je me vraagt
alleen terug te keren
elke schaduwvlek negerend
hoe hard ik tracht
jou bij te benen
je wordt steeds kleiner
in verder gaan
mijn ziel bevrijdend
verpoos ik even
in het duister
van de leegte
om dan elke
schaduwvlek negerend
een nieuwe weg
in te slaan
vederlichte bladerdans
al schildert de zon
hen nog even als stilleven
dra zullen ze hun vrijheid nemen
rood gekleurd
wervelend spelen
op de stroom van leven
tot ze bij windstil
zich warm gaan koesteren
in een tijdloos voortbestaan
windstille dagen
me terdege
bewust van het lege
in ’t rimpelende
zal ik
de windstille dagen
zachtgolvend breken
ten volle
de draagkracht van
’t bewegen beleven
diep duiken
deze morgen
wou ik
diep duiken
in het herfstig
rood ontluiken
verder leven
in een wereld
vol fantasie
waar sensatie
onbegrensd lijkt
als licht
omdat jij je eeuwigdurend
in de nacht hebt verschanst
het seizoenenlang
donker is gebleven
ben ik in onomhelsd
verlangen verwelkt
kende mijn openbloeien
een gebrek aan tijd
een sterretje heetlangs mijn oude
vertrouwde bomen
die mij reeds jaren hun
wanstaltige tonen
zweef ik
op de hartenklop van leven
met nevelslierten
hoger mee
naar daar waar tijd
geen vat meer
op me heeft
ik een sterretje heet
opgejaagde haastigheid
zie hoe regenwolken
en snerpende windvlagen
de rode vonken
van ’t ontwaken wraken
als een uitgebroken gril
en opgejaagde haastigheid
de morgen stikdonker
tracht te maken
zodat wij blind moeten zoeken
naar die glimp in het duister
om niet doelloos
verder weg te glijden
hinkelend
met hoeveel
hinkelen we niet
tussen de lijnen
van het leven
tot we afgepeigerd
in overheersende verwardheid
het evenwicht niet langer
weten te bewaren
tussen krijtwit en zwart basalt
de hel afdalen
warm weet gestreeld
wanneer de langgerekte
reeds herfstig
uitziende velden
zich plots
in een laatste bloei
zo mooi ontplooien
kan ik niet anders
dan me overgeven
aan het gele
dat me zo
intens omgeeft
ik me warm
weet gestreeld
in stoffelijke realiteit
rest ons de tijd
om in verwildering
diep te wortelen
zodat onze droom zich
als werkelijkheid
kan uiten
of zien we
hem verwelken
door wat ontreddering blijkt
verzuchtende ogen
innemend als
’t verstild verlangen me parelend
naakt verder draagt
verzuchtende ogen vertellen
hoe zinnenprikkelend mooi
ons dollen was
wij samen dromend
in Morpheus armen
op verhaal komen
waar stinkend roet
ergens halverwege
tussen grijs en groen
waar stinkend roet
nog steeds
de rauwe zelfkant
van eerder leven tekent
ben ik als geducht
opgegroeid
de zin van oneindigheid
mijn wereld
in beweging
laat traag
een verhaal ontstaan
waar woorden
de zin van oneindigheid
met gouden
gedachten raken
gouden gedachten
in een rode gloed ontwakend
laat de passie van de nacht
het bed terug
hevig kraken
en zelfs al wordt er na
nooit meer in geslapen
toch zal men nog zwichten
voor oogverblindende gezichten