vederlichte bladerdans
al schildert de zon
hen nog even als stilleven
dra zullen ze hun vrijheid nemen
rood gekleurd
wervelend spelen
op de stroom van leven
tot ze bij windstil
zich warm gaan koesteren
in een tijdloos voortbestaan
windstille dagen
me terdege
bewust van het lege
in ’t rimpelende
zal ik
de windstille dagen
zachtgolvend breken
ten volle
de draagkracht van
’t bewegen beleven
diep duiken
deze morgen
wou ik
diep duiken
in het herfstig
rood ontluiken
verder leven
in een wereld
vol fantasie
waar sensatie
onbegrensd lijkt
als licht
omdat jij je eeuwigdurend
in de nacht hebt verschanst
het seizoenenlang
donker is gebleven
ben ik in onomhelsd
verlangen verwelkt
kende mijn openbloeien
een gebrek aan tijd
een sterretje heetlangs mijn oude
vertrouwde bomen
die mij reeds jaren hun
wanstaltige tonen
zweef ik
op de hartenklop van leven
met nevelslierten
hoger mee
naar daar waar tijd
geen vat meer
op me heeft
ik een sterretje heet
opgejaagde haastigheid
zie hoe regenwolken
en snerpende windvlagen
de rode vonken
van ’t ontwaken wraken
als een uitgebroken gril
en opgejaagde haastigheid
de morgen stikdonker
tracht te maken
zodat wij blind moeten zoeken
naar die glimp in het duister
om niet doelloos
verder weg te glijden
hinkelend
met hoeveel
hinkelen we niet
tussen de lijnen
van het leven
tot we afgepeigerd
in overheersende verwardheid
het evenwicht niet langer
weten te bewaren
tussen krijtwit en zwart basalt
de hel afdalen
warm weet gestreeld
wanneer de langgerekte
reeds herfstig
uitziende velden
zich plots
in een laatste bloei
zo mooi ontplooien
kan ik niet anders
dan me overgeven
aan het gele
dat me zo
intens omgeeft
ik me warm
weet gestreeld
in stoffelijke realiteit
rest ons de tijd
om in verwildering
diep te wortelen
zodat onze droom zich
als werkelijkheid
kan uiten
of zien we
hem verwelken
door wat ontreddering blijkt
verzuchtende ogen
innemend als
’t verstild verlangen me parelend
naakt verder draagt
verzuchtende ogen vertellen
hoe zinnenprikkelend mooi
ons dollen was
wij samen dromend
in Morpheus armen
op verhaal komen
waar stinkend roet
ergens halverwege
tussen grijs en groen
waar stinkend roet
nog steeds
de rauwe zelfkant
van eerder leven tekent
ben ik als geducht
opgegroeid
de zin van oneindigheid
mijn wereld
in beweging
laat traag
een verhaal ontstaan
waar woorden
de zin van oneindigheid
met gouden
gedachten raken
gouden gedachten
in een rode gloed ontwakend
laat de passie van de nacht
het bed terug
hevig kraken
en zelfs al wordt er na
nooit meer in geslapen
toch zal men nog zwichten
voor oogverblindende gezichten
daar waar hartslag
toen uit mistig zicht
het sluimerend rood verscheen
trachtte ze tevergeefs
deze vanzelfsprekendheid
af te weren
zoveel liever had ze zich
blijvend verschanst
daar waar zijn
en eigen hartslag
het verlangen samenbracht
de grens voorbij
ik ben niet goed
in ophouden
telkens weer
de grens voorbij
zal ik trachten
te hervinden
wat zo snel verloren ging
in onverwachte wending
tomeloos
tot de tijd
mij laat ademen
snelt het leven
langs me heen
zal het
tomeloos vertellen
hoe kwetsbaar mooi
het vroeger leek
in onderlinge samenhang
weg van ondergang
en verderf
zal zij zichzelf
in onderlinge samenhang
leren verkennen
zien en voelen
dat in leven
liefde en intimiteit
een aanzet tot
intense verbondenheid blijkt
met geest en zielnaast het zoeken en weten
vindt men datgene
wat niet te vatten is
maar desondanks
deel uitmaakt
van ons besef
op de hartenklop van levenlangs mijn oude
vertrouwde bomen
die mij reeds jaren hun
wanstaltige tonen
zweef ik
op de hartenklop van leven
met nevelslierten
hoger mee
naar daar waar tijd
geen vat meer op me heeft
ik een speldenkop
van een sterretje heet
als ravenzwart tumult
en gespannen sfeer
boven een omgewoelde wereld
dompelt haar
in sombere gedachten
die gevoed met de waanzin
van een herinnering
voor een hele tijd
als onherbergzaam
laat kwijnen