in breedbeeld onderweg

ze dragen

de herfst nog vaag

terwijl de winter

zich reeds vertaald

in koude windvlagen

die het nog omvattende

naar zich toehaalt

wanneer de wind

grillig snelt

naar herfst

dan voelt

het leven

sleet

versukkelt het

na korte tijd

in aardse vergankelijkheid

het bleef stil

toen ze elkaar

in verdergaan begroetten

één van hen

had moeten spreken

maar ze zwegen

wilden

alleen maar

in schuifelende voeten

een aarzeling horen

die eigen gedachten

verwoordden

er hangt een geur

van verloren waar

werd gespeeld samen

de schoolbanken gedeeld

hij koud

opgebaard wacht

op de stoet die naar

een warme herinnering tracht

noemde men mij

vroeger

een kilometervreter

vandaag

heb ik halverwege

moeten opgeven

omkeren

naar wat was

ging niet meer

heb dan maar stilzittend

met herinneringen

naar de toekomst gekeken

waar ik met steunstok

voor houvast

op de tast  zal verdergaan

toen te eng

dwingender dan ooit

hun vleugels openden

zag ik ze

in hun steeds

verder kijken

de grens overschrijden

op zoek naar een tijd

zonder knellend keurslijf

zelfs al lijken de bomen

in herfstige tooi

zich te schromen

om hun naaktheid

diep van binnen

kennen ze rust

sust een geleidelijke groei

hun onzekerheid weg met dromen

die hen een lente tonen

waar ze in volle omvang

hun eerdere gratie

terug zullen verwoorden

ze maakt zich stilaan op

zodat men haar

bovengronds kan uitkleden

weten hoe ongedierte

haar ziel heeft aangevreten

mij lijkt

de tijd

voorbij

wanneer ik

omhoog kijk

tot een wankelend

ogenblik

men ogen

voor het grenzeloze

sluit

nam je mee

waar ik alleen

met herinneringen speelde

om te laten zien

dat ik in ’t terugvinden

me bij jou wil

zal ze er in slagen

dwars door de zon heen

haar schaduw

achter zich te laten

in opwindend leven

schoonheid

met eigen woorden

durven vertalen

of heeft ze te lang

enkel stilte aangeraakt

en zal fluister

haar verdere leven bepalen

vreemd bewegen

waar geschiedenis is verteerd

geen enkel beeld van eerder

zichtbaar is gebleven

tenzij gedachten

zo sterk zijn

ik diep heel diep

in mij kan kijken

waar herinneringen terug
willen spelen

laat me

gelukkig zijn

 eigentijds

spelen

nooit meer

een hart dat verlangt

maar zich gestreeld weet

door ’t leven

wanneer gelatenen

met langgerekte schaduwen

de dood met een vleugje tederheid

lijken aan te raken

hun spraak tussen

de oude grafstenen verwaait

draagt heersende stilte

de tranen van herinneringen

wil ze

met een open einde

de realiteit bespelen

tijd nemen

een nieuwe waarheid

te creëren

of gewoon

zichzelf verzwijgen

rijzend en dalend

zichtbaar tastend

lijkt het grijze

zich vlagend

uit te dragen

boven een in zichzelf

gekeerde wereld

waar enkel

schaduwen wemelen

ontdaan van oude weelde

als schoonheid

in de nacht valt

zicht verschrikt raakt

door aanraking

zelfs schimmen

de herinnering niet vermogen

en het zoeken naar

steeds wordt bedrogen

blijft  een lied

haar woorden zingen

tot zij  zichzelf hervindt

in een nieuw verhaal