poederwitte schoonheid

wanneer een gouden gloed

boven ’t verstilde

gaat zweven

gevleugeld leven

heel teder

uit zijn schuilplaats lokt

die zoekend naar bessen

elkaar kwetterend

weten te overtreffen

dan blijf ik

reeds voor de dag begint

stilstaan om te kijken

wat voor moois

zomertijd

heeft uitgebroed

wanneer een klare maan

en glinsterende sterren

mij een winterse

morgen verraden

dan weiger ik in te slapen

tot ik zie

hoe weerbarstige kou

zich vastzet op bomen

die ijzig wit

lijken open te dromen

in een volmaakt ogenblik

wolkjes kan ademen

die magie

kortstondig verstrengeld

met de dageraad

het begint te dagen

waarom

een rood vonkende hemel

mij laat rillen

in ’t beleven

hij draagt immers

een teder verhaal

als herinnering mee

waar het hoogoplaaiende

tot liefde vergleed

in een trilling

van licht

blinkt de wereld

zijn winterse schijn

laat klaagzangen

zwijgen

verzinken in

stilte

kerst zal

ingetogen zijn

blijf mij

halverwege ontmoeten

nog groen in onzekerheid

geniet

van wat niet

uitgesproken wordt

maar door

fascinerende kronkels

wordt verwoord

in plaats van

te dicht bijeen

begeerte te vergeten

zigzaggend

door ogenschijnlijk

wil ik mezelf

niet kwijt

wring mij

in de kijker

om hard rennend

warmtesporen op te wekken

rode vlekken

die als flitsend vuurwerk

mijn verwachtingen

blootleggen

wanneer zij

de tijd verhongert

tot doodse dagen

kan ik alleen maar smeken

haar emoties

uit te schreeuwen

in plaats van

ze op te vreten

te purgeren

zich vel over been

ten Grave te

laten dragen

in zijn hopeloos

verwaaien

vliegen vogels

wezenloos

tegen het grijze

kijkt de horizon

verloren en

tracht de wind

zijn schaduw

te hervinden

waar

enkel nog

de droom

van een zaailing

valt te beklijven

verdiepend in een glimp

van iele kleuren

richt zij zich

in laatste bloei zodanig op

dat het verruimde zicht

haar vrij

het licht laat ademen

tot het schimmenschijnsel

van een winternacht

het leven tergend traag

doet ineenkrimpen

wanneer bij

de eerste stralen

van de dageraad

diamanten

worden rondgestrooid

die met ontegenzeggelijk

vele facetten

me kristalhelder

tegen sprankelen

verdiep ik mij graag

in de schoonheid

en laat me doelbewust

door winterse kracht

omhelzen

daar waar eens

twee werelden

elkaar aanraakten

ik alleen achterbleef

omdat eigen benen

niet de jouwe bleken

bemerk ik in ’t verstilde

van vergeet-mij-nietjes

onze blijvende verbondenheid

waren zij

door onstuimigheid

heel even

het noorden kwijt

bij klare maan

zullen zij

in zacht vergaan

hun koers verder varen

hij laat zichzelf

niet vergeten

houdt zich

bij haar levend

door met

eigen uitbeelding

naar hun onlosmakelijke

verbondenheid te verwijzen

weet me

bij volle maan

gedragen

door het mysterie

naar een wereld

waar ik spelend

met verbeelding

word verder gedreven

naar een intimiteit

zoveel mooier

dan de woorden

die men eraan besteedt

zelfs ontkroont

pogen ze

in hun wanhoop

hoger te klimmen

om achter

de grijze wolkenstroom

schitterende dromen

onder ogen te zien