fascinerende kronkels

zigzaggend

door ogenschijnlijk

wil ik mezelf

niet kwijt

wring mij

in de kijker

om hard rennend

warmtesporen op te wekken

rode vlekken

die als flitsend vuurwerk

mijn verwachtingen

blootleggen

wanneer zij

de tijd verhongert

tot doodse dagen

kan ik alleen maar smeken

haar emoties

uit te schreeuwen

in plaats van

ze op te vreten

te purgeren

zich vel over been

ten Grave te

laten dragen

in zijn hopeloos

verwaaien

vliegen vogels

wezenloos

tegen het grijze

kijkt de horizon

verloren en

tracht de wind

zijn schaduw

te hervinden

waar

enkel nog

de droom

van een zaailing

valt te beklijven

verdiepend in een glimp

van iele kleuren

richt zij zich

in laatste bloei zodanig op

dat het verruimde zicht

haar vrij

het licht laat ademen

tot het schimmenschijnsel

van een winternacht

het leven tergend traag

doet ineenkrimpen

wanneer bij

de eerste stralen

van de dageraad

diamanten

worden rondgestrooid

die met ontegenzeggelijk

vele facetten

me kristalhelder

tegen sprankelen

verdiep ik mij graag

in de schoonheid

en laat me doelbewust

door winterse kracht

omhelzen

daar waar eens

twee werelden

elkaar aanraakten

ik alleen achterbleef

omdat eigen benen

niet de jouwe bleken

bemerk ik in ’t verstilde

van vergeet-mij-nietjes

onze blijvende verbondenheid

waren zij

door onstuimigheid

heel even

het noorden kwijt

bij klare maan

zullen zij

in zacht vergaan

hun koers verder varen

hij laat zichzelf

niet vergeten

houdt zich

bij haar levend

door met

eigen uitbeelding

naar hun onlosmakelijke

verbondenheid te verwijzen

weet me

bij volle maan

gedragen

door het mysterie

naar een wereld

waar ik spelend

met verbeelding

word verder gedreven

naar een intimiteit

zoveel mooier

dan de woorden

die men eraan besteedt

zelfs ontkroont

pogen ze

in hun wanhoop

hoger te klimmen

om achter

de grijze wolkenstroom

schitterende dromen

onder ogen te zien

jij en ik

niet langer meer

door donker omknelt

maar wild en ongerept

in breedbeeld onderweg

waar wij

door licht en helder

liefde als groeiende bron

van inspiratie

leren kennen

ze dragen

de herfst nog vaag

terwijl de winter

zich reeds vertaald

in koude windvlagen

die het nog omvattende

naar zich toehaalt

wanneer de wind

grillig snelt

naar herfst

dan voelt

het leven

sleet

versukkelt het

na korte tijd

in aardse vergankelijkheid

het bleef stil

toen ze elkaar

in verdergaan begroetten

één van hen

had moeten spreken

maar ze zwegen

wilden

alleen maar

in schuifelende voeten

een aarzeling horen

die eigen gedachten

verwoordden

er hangt een geur

van verloren waar

werd gespeeld samen

de schoolbanken gedeeld

hij koud

opgebaard wacht

op de stoet die naar

een warme herinnering tracht