waar geschiedenis is verteerd

laat me

gelukkig zijn

 eigentijds

spelen

nooit meer

een hart dat verlangt

maar zich gestreeld weet

door ’t leven

wanneer gelatenen

met langgerekte schaduwen

de dood met een vleugje tederheid

lijken aan te raken

hun spraak tussen

de oude grafstenen verwaait

draagt heersende stilte

de tranen van herinneringen

wil ze

met een open einde

de realiteit bespelen

tijd nemen

een nieuwe waarheid

te creëren

of gewoon

zichzelf verzwijgen

rijzend en dalend

zichtbaar tastend

lijkt het grijze

zich vlagend

uit te dragen

boven een in zichzelf

gekeerde wereld

waar enkel

schaduwen wemelen

ontdaan van oude weelde

als schoonheid

in de nacht valt

zicht verschrikt raakt

door aanraking

zelfs schimmen

de herinnering niet vermogen

en het zoeken naar

steeds wordt bedrogen

blijft  een lied

haar woorden zingen

tot zij  zichzelf hervindt

in een nieuw verhaal

ze kijkt zo vreemd

wanneer de maan

verstoppertje speelt

lijkt of ze gaandeweg

voor de schaduwgezichten

van de duisternis zwicht

haar kloppend hart

in de handen van de nacht

heeft neergelegd

wanneer men

in de ribbelende velden

ons fronsende herkent

omdat het wijds zicht

geen enkele bloem

kan verzinnen

dan heeft het herfstige

het leven de diepte ingedreven

zullen wij koukleumend

samen wachten

tot het zich terug

naar boven zal trachten

waar kommer

verval raakt

draalt de tijd

verdoezelt hij

met eigen duisternis

de bekrompenheid

die de mens naar

eindigheid leidt

afwachtend zat hij te kijken

hoe ik in eigen tijd

de zomer van mijn leven

heel secuur borduurde

is pas opgestaan

nadat ik klaar was met

het doorknippen

van de laatste draad

pas toen

heeft hij me laten verstaan

dat ik met hem

een nieuwe weg moest gaan

wanneer armen van verlangen

naar hem reiken

zo graag de inhoud

van een minnend hart

willen tonen

doch de gozer

niet in tederheid gelooft

zullen verzuchtingen

geen dromen maar

zielensmart verwoorden

breng mij

in haar schoonheid

en laat me steeds meer

ruimte toe-eigenen

tot ik helemaal voldragen

uit mezelf kan losbreken

om eindelijk te leren weten

nooit leek het licht

zo gedwee

als toen het die dag

bij valavond

de stilte werd ingedreven

waar het leek

of een in zichzelf

gekeerde wereld

zo geducht ademde

dat spinsels

van spoken en demonen

de overhand op

gedachten kregen

lijkt het of de tijd

zich verward

heen en weer

tussen zomer en winter

beweegt

dan is het herfst

die de stroom vertraagt

in eigen ritme

nog even

wil voortbestaan

ben zo ver

met je meegegaan

hebben samen

zoveel emoties gedeeld

dat ik jou als herinnering

in mijn rugzak steek

wanneer je me vraagt

alleen terug te keren

hoe hard ik tracht

jou bij te benen

je wordt steeds kleiner

in verder gaan

mijn ziel bevrijdend

verpoos ik even

in het duister

van de leegte

om dan elke

schaduwvlek negerend

een nieuwe weg

in te slaan

me terdege

bewust van het lege

in ’t rimpelende

zal ik

de windstille dagen

zachtgolvend breken

ten volle

de draagkracht van

’t bewegen beleven

deze morgen

wou ik

diep duiken

in het herfstig

rood ontluiken

verder leven

in een wereld

vol fantasie

waar sensatie

onbegrensd lijkt

omdat jij je eeuwigdurend

in de nacht hebt verschanst

het seizoenenlang

donker is gebleven

ben ik in onomhelsd

verlangen verwelkt

kende mijn openbloeien

een gebrek aan tijd