haar laaste valentijn

als ik in grijs ontwaak

wind waait

koud over me heen

waarom zou ik dan

in mijn wakker worden

naar de dag trachten

dan wacht ik liever

diep verscholen

in mijn verlangen

tot rode gloed

me in al zijn

warmte begroet

wanneer ik

na een diepe slaap

het breekbaar mooie

van mijn droom

in het ontwaken

verder draag

de klaarte

van de dag

mij de vleugels

van de vlinder laat

dan is dat

omdat levensvreugde

ligt vervat

in de naaktheid

van de gestalte

die mij wakker tracht

als honger tussen

schraalheid opdaagt

kringen ze samen

tot een wollige schaduw

lopen door de poort heen

waar uitdaging

en kennis hen naar

de voorraadschuur troont

waar ze zich dood vreten

toen donker

haar aardse kijk

van de wereld verdrong

trachtte

ze zich te keren

naar het helderzachte

om in resterende tijd

te verzinken

in oplichtend

mijn lief

nog kronkelt

het pad zich

van donker

naar schilderachtig mooi

ontdek ik de bloemenwei

waar wij

in schijn van schoonheid

gehecht raakten

aan elkaars aanwezigheid

ieder jaar ontdek ik

in de kortstondige

roze werveling

van bloemblaadjes

dat leven

het verlangen kent

om in eeuwige stroom

verder te groeien

elk voorbij moment

ons een verder ademen schenkt

wanneer een vergetelheid

terug gaat leven

loert op realiteit

is het aan mij

om niet te bezwijken

het te bestrijden

met een gedrevenheid

die me vroeger

onmogelijk leek

want zolang men de kracht

van het verleden

niet breekt

blijft het

zich herhalen

telkens weer

waar mysteries

visoenen laten spelen

wordt stralend gloeien

ontluisterd door troebelheid

overheersen duistere gedachten

leven zo intens dat de mens

enkel nog het noodlot

op zijn schouders torst

ik hou mijn ogen gesloten

om te voorkomen

dat gedachten worden uitgelicht

buiten mezelf gaan leven

in lichtflitsen

die afstand creëren

laat me even

wil eigen dromen

eigen keuzes

eigen leven

heb er nooit

bij stilgestaan

tijd bepaalt ook

mijn mogelijkheden

struikel niet

over wat heel

dichtbij ligt

door verder

te willen kijken

dan eigen horizon

bruisend en speels

ongecompliceerd

ontdek ik pril leven

onder een staalblauwe hemel

zonder zweem

van verstikkend

de leegte

warm opvullend

met zoveel tedere kleuren

en zoete geuren

dat ik gelukkig ben te zijn

tussen die schoonheid

zie je van ver bewegen

wou lijk vroeger

met jou komen spelen

maar hoe ik ook tracht

nergens vind ik de dag

die me naar jou bracht

want vandaag

kleurt zich nimmer

met de liefde van gisteren

ze opent de hemel

vlijt langgerekte schaduwen

op de wereld neer

laat ze bewegen

elkaar zacht strelen

met gebaren

die de zwaarte verjagen

net zolang tot ze

ineengestrengeld tonen

wat kwetsbaar maakt

vandaag heb ik

helemaal verloren

wat ik

stilaan miste

door mezelf

te hebben uitgewoond

voor ik in eigen nest

kon wegdromen

lijkt het of mist

het waarnemen hindert

toch wil ik verder

om te zien

of binnen beslotenheid

schoonheid zich handhaaft

wanneer wolven

zich groeperen

als dwazen azen

op een prooi

om te overleven

vertelt ’t geheim

binnen ’t geheim mij

dat deze wereld

veel te onzeker is

om me bloot te geven

het brakke

verzwaard

zodanig

dat uitzichtloos

zelfs het grensstellende

grimmig krijgt

wanneer prilgroen

uitgroeit

tot sierlijk knoppend geel

dan adem ik

warmte

over haar heen

tot ze

haar diepste wezen

voor mij open plooit

waarbij verborgen waarheid

zo verrukkelijk oogt

dat ze me compleet verovert