ontneem me de zuivere rust niet

waar moet ze

met haar boosheid

naar toe

na zomaar

in mekaar

te zijn geslagen

door blinde razernij

niks is pijnlijker

dan krenking

van waardigheid

laat haar

die verdedigen

niet aan ons

om haar

te veroordelen

wanneer ze

het heft

in eigen hand neemt

zelfs wanneer de mooie Aurore

met schroomachtige

plukjes rood

de hemel laat blozen

blijven ze onbewogen zitten

tot vol zonlicht

het ingekeerde leven

aanzicht geeft

pas dan

ademen ze

de ochtend in

klaar voor een nieuw begin

onder een uitgestrekte nacht

leidt de stilte

tot een nergens toe bewegen

met een naar binnen

gekeerde blik

en het hart zo moe

wil ze de slaap

van een onschuldig

kind dromen

dat het verdergaan

niet wordt ontnomen

laaghangende nevel

zorgt ervoor

dat het dromende

werkelijkheid

niet verraadt

hoe het

in verborgen zicht

zijn drang

naar uitgestrektheid

waarmaakt

zodat ik

bij ’t openbreken van de dag

door groeiende belevingswaarde

eindelijk schoonheid

weet te vinden

waarom laat je mij

in een steeds

ander voorkomen

denken dat ik

vreemd sta

maagdelijk wit

passievol rood

zelfs leeggeroofd

door standvogels

neem je het voortouw

dwing je mij

in meesterlijk

groene maskerade

met andere ogen

te kijken

uitermate verleidelijk

om bij het voorbijgaan

een bewuste doorbreking

van fascinatie

door ontzaglijke beelden

te beleven

zelfs wanneer

men weet

dat de rijkdom

dreigt verloren te gaan

wanneer tegenstrijdige

stemmingen elkaar zullen raken

jammer de kerstsfeer

te ontlopen

door op de kneukels

van je vingers

telkens weer

te gaan tellen

wanneer

zomerdagen komen

jouw zoenen

noem ik tederheid

het omarmen

een smachtend open bloeien

strelingen

een deinend bewegen

het zachtjes uitkleden

van begeerte

tot bewegend

passioneel leven

terwijl de wind

in een verloren hemel

winter over ons heen drijft

zitten wij

getweeën

samen te zwijgen

zonder woorden

diep verscholen

het geleefde te vergrijzen

wanneer ze

in het donker ademhalen

van de dag

op de tast

enkel maar

het einde vond

sloot ze de ogen tot

vergetelheid haar meeneemt

naar de overkant

na het stugge grijs

waar dagen

te zwaar

om te dragen waren

liggen weilanden

nu rijkelijk gedrapeerd

met kristallen dromen

zo mooi dat wij

heel dicht bijeen

als vage schaduwen samen

deze winterrilling willen beleven

toen jij vond

dat de tijd

was gekomen

om het zomerse

in te ruilen

voor winters grijs

dat rust tentoonspreidt

hield ik vast

aan kleuren

bleef ik mezelf

verliezen in leven

zelfs al diende

ik jou ervoor

op te geven

je schudt herinneringen

uit op ‘t gras

ze blinken

licht hun kracht

wijd open

oogverblindend blank

overspoelen ze

mijn nacht

zong hij eens

een zomers lied

koude snijdt

nu winterdiep

zo tergend traag

hij verglijdt

in winterslaap

die verademing draagt

zelfs al heb ik het koud

in hun schijn

doorleef ik

diepgeworteld de tijd

het bespelen

van wintertaferelen

met innige schaduwbeelden

laat zien

dat elk seizoen

steeds een toekomst

in zich heeft

vol leven

vol dromen

stroomt het binnen

langs kieren

en spleten

inbraak geslaagd

wanneer ik door de

ongewone schaduwbeelden

mee ga zweven

in trilling van geluk

toen ik na jaren vergaren

eindelijk de tijd nam

het zoetvloeiende te proeven

ontdekte ik

tijdens het walsen

dat het verwachtte

over zijn hoogtepunt heen

naar onafwendbaar verval

was weggegleden

in het huis

vol herinneringen

waar jij

jezelf

bent kwijtgeraakt

laat ik je rustig

de weg zoeken

heb helemaal

geen haast

ik weet

éénmaal buiten

wacht ons verhaal

bomen wachten

dromend

in hun overkomen

naar een tijd waar

vertakte weelderigheid

groen gedijt