naar eigen uitzicht
in witte ruis wakker geworden
neemt hij de tijd te groeien
naar eigen uitzicht
volmaakt
een zomer lang
zijn vruchten te dragen
tot in kerende tijd
men zijn wezen afneemt
naar eigen uitzicht
in witte ruis wakker geworden
neemt hij de tijd te groeien
naar eigen uitzicht
volmaakt
een zomer lang
zijn vruchten te dragen
tot in kerende tijd
men zijn wezen afneemt
gevlekt met emotie
zeldzaam
zijn de dagen
waar de spiegels
van droom en leven
samenvloeien
ik dorst
naar woorden
om blinkende schijn
gevlekt met emotie
neer te schrijven
meedriften
hoe meer
het haastig wolkende
me omvat
des te zeer
wil ik grondeloos
meedriften
weg van een wereld
die niet in te kleuren is
warme verrukking
verdwaald rakend
tussen zacht deinende zuchtjes
die zijn ziel kussen
versmoort hij ze
draaikolkend van verlangen
als volmondig warme verrukking

bewaar dit etmaal
als de herinnering
waar wij ’t vlugge ontglipten
durfden voelen
hoe een zoete wasem
onze lichamen geurig onderdompelde
de tijd namen
het zilverfiligraan licht
naar beneden te zien vallen
liefdesdronken mooie
waarheid troonden

hoe dwingt hij zichzelf
tot spring in ’t veld
met open
wrochtend schouwspel
wanneer hij door
schokkende verdraaiingen
binnen harde randen
acht gaat slaan op vaagheid
lichtleven
in schemering
stil zichzelf
vermoedend
zoekt ze hoe
haar eigen geur
te verbreiden
vooraleer
te verstrengelen
met lichtleven
in de zon
dein en golf
zacht los
van grauw
en grijs
gestrand
in warm zand
en licht getint
door zon
weerspiegel ik
voor jou
mijn warmte
in eindeloos



wanneer ze zich kwijtend
van eigen bolstering
onthand op d’aarde vallen
is het enkel
met een blik terug
dat we hun toekomst zien
zware tijden
![949391417_3_Hh6N[1].jpg](http://94.100.120.176/1401050001-1401100000/1401054401-1401054500/1401054448_16_djyY.jpeg)
als regen en wind
jouw fluister
verdringt
dan zal ik
je bewegen
bezingen
tot je in totaliteit
weer
welig gedijt
het teloorgeganegemis
weeft het teloorgegane
samen tot herinneringen
die geen haast kennen
het hart
te verlaten
als de dagals de dag over
mijn ogen wrijft
het morgenlicht
zacht trilt
verhul ik mij
in zuiver ijl
geniet nog even
van mijn droom
tot jouw schaduw
mij verder leidt
ik smacht
naar onze werkelijkheid
toegedane dromen
laatste stukje zomer
![394137926_3_EruX[1].jpg](http://94.100.120.100/1399100001-1399150000/1399139701-1399139800/1399139731_16_RzHD.jpeg)
er wacht verval
wanneer wind
me de geur
van gehooid gras brengt
rozen vervuld
van zelfbeklag
hun uitgebloeide
bloembaden wraken
kreten van
krassende kraaien
laatste stukje zomer
wegsneren
met zielsgerucht
er wemelen nog vlinders
over een landschap
dat zo godvergeten oogt
klaar om met zielsgerucht
afscheid te nemen
van een morgen
waar eindeloos mededogen
troost zal vinden
in winterse gehechtheid
hartbrekend
hoe schrei ik
in zijn plaats
tranen
wanneer ik hem
met wijdopen
rooddoorlopen ogen
in weggeteerd gevoel
onafgebroken roerloos
zie kijken
naar spelende stofdeeltjes
die in een zonnestraal
wemelen
het kind in zich
blindelings
zelfs als schemer wroet
in de hoeken van de kamer
waar ik slaap
blijf ik blindelings
vertrouwen in dromen
die me helder laten zien
gedrongen blauw
holle woorden
als er teveel holle woorden
te vloeiend
in verzen wordt neergezet
verzwijgt de inhoud
heel dikwijls de waarheid
1 reactie op dit bericht
Mooi je gedichten, groeten van Fjak@