laatste stukje zomer

er wemelen nog vlinders

over een landschap

dat zo godvergeten oogt

klaar om met zielsgerucht

afscheid te nemen

van een morgen

waar eindeloos mededogen

troost zal vinden

in winterse gehechtheid

hoe schrei ik

in zijn plaats

tranen

wanneer ik hem

met wijdopen

rooddoorlopen ogen

in weggeteerd gevoel

onafgebroken roerloos

zie kijken

naar spelende stofdeeltjes

die in een zonnestraal

wemelen

zelfs als schemer wroet

in de hoeken van de kamer

waar ik slaap

blijf ik blindelings

vertrouwen in dromen

die me helder laten zien

als er teveel holle woorden

te vloeiend

in verzen wordt neergezet

verzwijgt de inhoud

heel dikwijls de waarheid

danig vermoeid

hurken ze tussen

’t rijpe graan neer

herdromen

het zo broodnodig

lentefrisse van weleer

om de oogst

in de palmen van elkaars

handen te kunnen leggen

wanneer regen

mijn wereld

andere muziek geeft

voel ik diep in mij

hetzelfde groen danklied

van de vogels zingen

eindeloos zacht

één en al

klapwiekend warm

met een hart

dat nog zoveel

te beleven heeft

terwijl zijn hand

tegen haar wang

speelsgewijs vraagt

van hem te houden

steelt ze zijn lichaam

met haar ogen

om dichtbij

’t hart te houden

rustig ademend

slaap hervindt

wanneer de nacht

het alleen zijn glimt

toen ruchtbaarheid

ging wedijveren

met extreem

erupterend lichtgeweld

leek ik

te worden gestulpt

in een moment

verder weg dan eigen tijd

als grijze beperktheid

diepdroeve sporen trekt

over strepen groene mysterie

wil ik naar buiten

om met de flow mee

uit te huilen

voor ruimte en tijd

overvloeit naar

gitzwarte werkelijkheid

gevangen

in het strijklichte

van de avondzon

wordt elk gebaar

geproefd

met gekleurd gevoel

vol geurend

nazomers wezen

trilt mijn wereld

gebaarde je eerder

met bloesemend teer

het subtiele ontwaken

van zoetgeurende overvloed

vandaag verleidt

jouw  rode hartslag

me warm

wil ik jou

telkens aanraken

zelfs al zal die

begeerte me bezeren

hoe vaak wandel ik

in gedachten naar de plaats

waar jij met een blije

lach op je gezicht

me welkom heette

in jouw leven

lijkt zo lang voorbij

die zomerdag

maar sindsdien geloof

ik in gewoon gelukkig

die gevoed wordt

met levensecht

zelfs wanneer

prikkende brandnetels

terug rechtveren

langs mijn benen

klei mijn voeten

danig verkoelen

zal ik goedschiks

verder gaan

zonder aan morgen te denken

waar het verlangen

naar voel mijn leven

zal beheersen

weerspiegelt de hemel

een blauwe schijn

van weemoedigheid

dan zoek ik naar namen

verbeeld jaren

van lang geleden

pluk hun kleuren

voor ze in ‘t donker

dreigen te vergaan

schaduwen

zich met mij

vergroeien