half oogst herinnering
weet je nog zus
hoe wij kleine ukken
samen met va
bloemhoofden van phloxen
gingen plukken
ze zo heerlijk roken
toen we ze ingetogen
over de kasseien gooiden
als het klokluidde
boos onze Weesgegroeten
aframmelden omdat
de Sint Rochus ommegang
hun kleuren vertrapten
(verjaardag van ons va ondertussen reeds 15 jaar overleden)
te jong om dragen
wanneer de
rijk uitgestrekte
jonge takken
één voor één knakken
oogst te zwaar
om dragen blijkt
onrijpe vruchten
in bolsters blijven
blijkt weelderigheid
mij te hebben misleid
zal ik dit jaar
weinig noten rapen
Diabeet
zelfs wanneer
prikkende brandnetels
terug rechtveren
langs mijn benen
klei mijn voeten
danig verkoelen
zal ik goedschiks
verder gaan
zonder aan morgen te denken
waar het verlangen
naar voel mijn leven
zal beheersen
weerspiegelt de hemel
een blauwe schijn
van weemoedigheid
dan zoek ik naar namen
verbeeld jaren
van lang geleden
pluk hun kleuren
voor ze in ‘t donker
dreigen te vergaan
schaduwen
zich met mij
vergroeien
als zacht zicht
de vloeiend groene tinten
welke als zacht zicht
over me heen dwepen
bewegen me
hun als liefkozingen
te zien
die me optillen
naar waar
hard leven vreemd is
heb je lief
we laten ons verdwalen
in ruimte en licht
gaan in stroming van beleven
op golven zweven
die ons leven verandert in
ik min je dolgraag
mijn schat
losraak van aarde
pas als ik durf zien
hoe de wereld zich
warm openvouwt
omrand met vleugje goud
het hoofd aan
het hart gehoorzamend
losraak van aarde
en zwaarte
compleet volmaakt
durf zweven
tussen weelde
zonder wereldoud zeer
zal ik leven
bezieling
Het is bezieling wanneer
de stilte mij doet uitkomen
boven een bos vol bomen
die staan te dromen
terwijl ik ze dichtbij
in weids verband
wou lezen als aards
waardevolste raakpunt
het vege
sluipt narrig
over ’t wezen heen
klaagt met
gejaagde adem
het drukke neer
laat slechts los
wanneer men
om hondsdagen weent
nachtwezend
het door licht
en schaduw
bespiedt gezicht
met uitgelezen
zwijgzaam zwarte lippen
wanneer het zich
samen met de maan
ver van ’t leven
spiegelt in kristal
gebarend water
schouderdichtstil water
weerspiegelt haar
eenzaamheid
tot ze het wegrimpelt
in nieuwe aanschijn
een weerkaatsing
schouderdicht
achter zich ziet staan
zo fijn te leven
in de schaduw
van wie
men liefheeft
de zon
ze vat bomen lichtend
laat de horizon opstaan
en verkleedt haar
met verbeelding
leidt weiden van duister
naar bleke schijn
verwijdt in een oogwenk
mijn blikveld
waarbij contrasten
die tot definieerbaar
worden herleid
mij klaarblijkelijk verleiden
tussen werkelijkheid en magie
wanneer ineengestrengelde takken
een ruimte omsluiten
waar de zon
als onwaarschijnlijk doorstraalt
belijdt de inplant een plaats
die dood en verval meedraagt
of existeert zij tijdloze harmonie
tussen werkelijkheid en magie
liefdesspel
met de wind
die is geluwd
dansspelen we
in tedergroene weelde
tekenen bloemen
welke naast ons
staan te bloeien
op elkaars huid
zoeken zonnewarmend
het verlangen
in de diepte
van elkaars ogen
samen vervulling
te kennen
heksenkring
als bij volle maan
bizarre cirkelronde
spookgestalten het zwaaistille
met beperktheid bedreigt
zijn het wakkere fantasieën
die met oplichtende strepen
de kracht van een heksenkring
weten te doorbreken
vreemd ademhalen
ik reik
naar het licht
dat boven mij drijft
begeef me spiegelend
tussen de banen
van beleven
vreemd ademhalen
wanneer alles om me heen
zich ijl uitbreidt
als enige het zie sneeuwen
terwijl zomer
volop heerst
in zijn verder waaien
hoe graag wil ze
zich omspoelt voelen
door een warme wind
wanneer ze gaat openbloeien
zodat hij in zijn verder waaien
haar geur kan meedragen
dieprode weelde
wanneer jij
je dieprode
weelde opent
wil ik zelfs
in mijn haast
je lezen als teder
die mijn zomer
een mooie
bijklank geeft
een rijkgevulde dis
waag het niet
de rijkdom
die zomer biedt
met ogen te oogsten
strek er je hand
naar uit
pluk noest
het rijpe fruit
opdat je
wanneer de tijd
geen haast heeft
aan een rijk
gevulde dis
kunt plaatsnemen
als energie stroomt
te lang en teveel
heeft ze geleefd
in der hoofd
zo weinig
vanuit de schoot
tot ze de kracht
van zachtheid ontdekte
overgaf aan de lichtheid
die zich diep
in haar verspreidde
ervan genoot
wezenlijk te zijn