uitgevlakt


in haar loop
zingt er
een lied mee
omdat ze meer
dan regen en wind
nodig heeft
om over de keien
uitgevlakt
te raken
uitgevlakt

in haar loop
zingt er
een lied mee
omdat ze meer
dan regen en wind
nodig heeft
om over de keien
uitgevlakt
te raken
lichtglanzende vergezichten

pas als lichtglanzende vergezichten
verlatenheid bedekken
een wereld van ervaring openleggen
zal ik trachten in te nemen
waaruit te zijn verdreven
doodstil



hoe scherft hij
het gele
kartelend
naar beneden
om het
als wak
in ’t geruis
uit te spreiden
uitgekeken leegte
doodstil is zij opgestaan
om door een open raam
uitgekeken leegte mee te geven
om en om de maan
tot aan gedaan met klaarte
haar terug binnen te halen
als stilleven
al schildert de zon
hen nog even als stilleven
dra zullen ze hun vrijheid nemen
rood gekleurd
wervelend spelen
op de stroom van leven
tot ze bij windstil
zich warm gaan koesteren
in een tijdloos voortbestaan
in open wij
waar siergrassen

als schuimkoppen
grimmige sporen trekken
rond een rots die hem zo somber
als de zee zelf maken
ga ik ingebed tussen duinen
verlangen naar mijn landschap
waar zachtvloeiende siergrassen
de strakke lijnen verzachten
als alles stilstaat
mijn stap houdt halt
alles bladstil
onbewogen vijvers
een erbarmend zwijgen
doortrokken van leegte
het moeilijkste loslaten
terwijl ik droom van leven
voor Johan, jeugdvriend
vandaag ten Grave gedragen
leven

uitzwermende vogels
in hoge luchten
boven een open zee
laten me zien
dat leven
niet in te dammen is
leven wij dromen