rotsschamende stilte
wanneer wat is voorspeld
zal zijn
rotsschamende stilte
vrijt met ravijndiep grijs
wijl verdoemenis zelfverwijten
kwijlt uit slijk
zal zelfs ik vergeten zijn
rotsschamende stilte
wanneer wat is voorspeld
zal zijn
rotsschamende stilte
vrijt met ravijndiep grijs
wijl verdoemenis zelfverwijten
kwijlt uit slijk
zal zelfs ik vergeten zijn
zonder misbaar
in de greep
van wervelend donker
waar geluid
niet verder wordt gedragen
ruim ik zonder misbaar
chaos op
bewaar wat er nog
van leven rest
tot het zich heropbouwt
vanuit het hart gegeven

deze engel
vanuit het hart gegeven
welgelukzalig
ontvangen en geaccepteerd
zet hogere vibraties
in beweging
waarin wit licht
zich zuiver inspint
levensvreemd

wanneer openheid
hardop ligt te dromen
te worden opgebaard
als winterse waarheid
raakt levensvreemd
omzichtig de horizon
schaduwlijdend

al verzet groen bergen
tijdens zomers mooie dagen
wanneer storm herfst braakt
kronkelt het zich
overkomend terug
in verhard zicht
nietig klein
schaduwlijdend
voorbij het omheinde
hoe indrukwekkend
mee te deinen
in zijn ademhaling
voorbij het omheinde
van hunker bevrijd
toe te geven aan verleiding
op eigen graf
diepduiken
als de nacht openbreekt
tracht ik te kunnen diepduiken
in de woorden van een wiegelied
die me de hoop
op een nieuwe morgen meegeven
in een zee van tijd

hartbrekend toch
hoe een ondergaande zon
in een zee van tijd waar leven
nauwelijks durft te praten
zoveel meeneemt
een marmeren maan
te sterven staat
wijl tastend donker
in doodsverbreiding
zichzelf afvraagt
mistig zicht