op eigen graf

als de nacht openbreekt

tracht ik te kunnen diepduiken

in de woorden van een wiegelied

die me de hoop

op een nieuwe morgen meegeven

hartbrekend toch

hoe een ondergaande zon

in een zee van tijd waar leven

nauwelijks durft te praten

zoveel meeneemt

een marmeren maan

te sterven staat

wijl tastend donker

in doodsverbreiding

zichzelf afvraagt

in een verloren droom

wieg ik bij dageraad

het laatste vleugje hemel

heen en weer

lukt het me even

schoonheid te beleven

tot ik in een spoor

van tranen

ervaring achterlaat

wanneer de tijd

dromen breekt

en liefde drijft

in groeiende kracht

naar realiteit

dan zal ik niet wachten

naar datgene

wat in gedachten dwarrelt

maar mij zinderend

overgeven aan verlangen

golven ijlen zich

openscheurend

in speelsheid mee

tot ze ons in rimpeling

op langgerekte cirkels

naar de oever brengen

waar we warmstrandend

nagenieten van het spel

dat we met hen samen delen

je laat me beseffen

dat waarden en normen

in leven

constant bewegen

vernieuwing

een keuze is

die je zelf bepaalt

door wat je denkt en doet

openbloeien

een kleine moeite

als je de kracht en schoonheid

van eigen ziel durft zien

hoe zet de boer

het herfstachtige

naar zijn hand

door mosterdplantjes

uit te zaaien

die met

gepointilleerd licht geel

dat wat eigenlijk

reeds voorbij is

uitgesproken laat wezen

tot winter gaat heersen

geflatteerd door herfstig

verzwelgt ze

laatste zomerse kleuren

om langsheen het gele

fleurend zichzelf te profileren

als één met het bewegen

bladeren

die het rood-bruine

in de takken vasthangen

ritselen andere dromen

merk je wanneer ze

losraken van dit beleven

met de wind mee

herfst uitdragen

over een landschap waar

weemoedige laatbloeiers

hun bloei tevergeefs

trachten vast te houden

pas toen ik

sporen ging trappen

in ’t neergevallen blad

herfstgeur

zomaar uit de lucht

ging plukken

ontdekte ik

de werkelijkheden

van leven

ragfijne zilverdraden

parelen schoonheid

om me heen

nemen me

warm innestelend

steeds hoger mee

waar leven

schoonheid mediteert

zo intens

dat ik mezelf

durf leiden

naar een nieuw begin

verzwijg

jou en mij

tussenin mal

volwassen gedoe

van vandaag

bang om onze

kinderlijke naïviteit

te moeten loslaten

zo sprekend nog

dat tekenend zicht

vol leven

louter golfstrelend

in gebaren

deze momentopname

waar maïs in

diep gekleurd oranje

zich uitstrekt

zelfs al prediken

krassende kraaien

reeds nakend najaar

wakker wordend

in eindeloos

honend grijs

betracht ik

voorbije dromen

die me belonen

met onwaarschijnlijke

klaarheid

waaruit magie blijkt

hoe gegrond

rimpelt het

tijdloze momenten

tot de wind

gaat liggen

zicht

ontmanteld

laat varen

als vol overgave

verzonken

in witte ruis wakker geworden

neemt hij de tijd te groeien

naar eigen uitzicht

volmaakt

een zomer lang

zijn vruchten te dragen

tot  in kerende tijd

men zijn wezen afneemt

zeldzaam

zijn de dagen

waar de spiegels

van droom en leven

samenvloeien

ik dorst

naar woorden

om blinkende schijn

gevlekt met emotie

neer te schrijven