vol verholen tederheden

vol verholen tederheden



terwijl voorjaarsstormen
me betuttelen
met herfstig
zelfs mijn vrijheid
aan banden legt
groeien zij
sterk geworteld verder
laten zich
ongeschonden gelden
met rijke bloei
tot de morgen rijst

het diepe gewemel
dat schaduwspelend
een donkere hemel aankleedt
wil ik
zonder nachteenzaamheid
in ogenschouw nemen
tot de morgen rijst
nuchterheid terug
de bovenhand krijgt
op zoek naar groen
in zijn eenzaamheid

met de veel
te dikke loten
die zijn boomzijn
bedreigden
stond hij
naargeestig
te kijken
naar de knotwilgenrij
bij wie
de wilgentenen wel
werden afgehakt
en bijgesneden
in overvloeiende kracht
de bloemenwei
wist te omschrijven
tot trekpleister
door leidende heerlijkheid

hij tracht
de ochtendglans
met zijn vleugels
te vatten
zodat zij
in de weerschijn
blijft hangen
door leidende heerlijkheid
gevangen zijn houden van
leert kennen
in je aanrakenals ik in je aanraken
jouw weggaan voel
laat me dan
in onbestemd achter
zodat ik
kan blijven hopen
dat verrukking
me ooit nog omarmt
met zomers zicht

toen ijzig
mij koud
in zijn greep
trachtte te houden
probeerde
ik hem
met zomers zicht
zodanig
te ontwrichtten
dat hij
geen houvast meer had
en er in zijn vandoor gaan
mijn openbloeien bracht
voordat omwentelingstijd
waar elfen en feeën