Een nieuw begin
door te durven dromen
weten we te ontkomen
aan die mallemolen
nemen we klaar
afscheid
van eerder bestaan
Een nieuw begin
door te durven dromen
weten we te ontkomen
aan die mallemolen
nemen we klaar
afscheid
van eerder bestaan
hunkerend naakt
er bestaat
alleen nog maar
een wereld
met weghaastend wit
een rugliggend
hunkerend naakt
die tracht de maan
te misleiden
om in het pikkedonker
eindelijk de geneugten
van begeerte
te leren
weten
met vonkend licht
mag ik zien
hoe de zon
het landschap
wast en betast
haar ziel
met vonkend licht
wit glinsterend
blootlegt
genieten van zo’n
zeldzaam mooie dag
vooraleer ze terug
achter de horizon wegzinkt
in zoete extase
het duister
wekt verbeelding
tekent een schaduw
die zich schroomvallig en teder
rondom mij beweegt
zo zacht spelend
bezit van mij neemt
dat ik
in zoete extase
het leven verder zweef
in onvergankelijk droomzicht
het verlangen
om met gebroken vleugel
verder te vliegen
doet haar
boven ’t grijze
uitrekken
stroomopwaarts
verder reizen
in onvergankelijk droomzicht
een misstreveneen misstreven
om met kwast en verf
het volmaakte
van realiteit
vast te leggen
hoe hard
ze het ook probeerde
er was enkel
haar eigen wereld
die op het doek verscheen
groen ademhalen
poederwitte schoonheid
gevleugeld levenwanneer een gouden gloed
boven ’t verstilde
gaat zweven
gevleugeld leven
heel teder
uit zijn schuilplaats lokt
die zoekend naar bessen
elkaar kwetterend
weten te overtreffen
dan blijf ik
reeds voor de dag begint
stilstaan om te kijken
wat voor moois
zomertijd
heeft uitgebroed
in een volmaakt ogenblik
wanneer een klare maan
en glinsterende sterren
mij een winterse
morgen verraden
dan weiger ik in te slapen
tot ik zie
hoe weerbarstige kou
zich vastzet op bomen
die ijzig wit
lijken open te dromen
in een volmaakt ogenblik
wolkjes kan ademen
die magie
kortstondig verstrengeld
met de dageraad