Archief

omdonkert

draag ik het eerder

zacht vertrouwde

als verdroomt voort

het einde van een sprookje

terwijl de wereld

in al zijn onbezonnenheid

over ons beslist

zoektocht en volharding beloond
wanneer ik juist vandaag
tussen duisternis van zonde
en licht van leven

takken met doornen
zie uitgroeien
tot een knoppende roos

die zal open bloeien
als een rood omfloerste
adem van eeuwigheid die
volmaakte liefde neerschrijft

midden het landschap

dat zich beweegt

van pril groen

tot bloeiend mooi

blijven wij

in vervoering staan

stralend verrukt

aangedaan

diep door elkaar

aangeraakt

in verstrengeling

gebonden

ogenblikken lang

beleven dragend

hoe wantrouw ik

een wereld

vol van vertrouwen

omdat ik

nog steeds

zoekend ben

naar een werkelijkheid

waar cirkelende gedachten

gevoelens kenbaar maken

onbevangen

schaamteloos gelukkig

ieder meizoentje in het gras

een onverbloemde terugblik naar

’t zacht geritsel van vorig voorjaar

waarbij innigheid op zoek ging naar de zon

de mooiste zomer in ons leven bracht

die ene stap verder

het onbekende tegemoet

ontdek ik een wereld

die de tijd ontvlucht

oprecht

naar innerlijke rust tracht

met de herinnering mee

het uitzonderlijke verdergaan

samen edoch alleen

alsnog liefdevol meedraag

de vertekening

van een landschap

in de regen

ligt ons aan te kijken

als een afspiegeling

van het onrustige zijn

de klaaglijke klank van heimwee

om gisteren weer te zien

waar licht en warmte

als een dwarreling van

bloesemende gedachten

verlangen vervult

en toch vraag ik je om

niet weg te lopen van vandaag

de druppels te horen vallen

stil wachten en ervaren

hoe Gods gaven weelderig groeien

als ik bij de waarheid

van de zee

mezelf verdroom

tussen vergeten groen

verwijl in

onbegrepen ogenblikken

niet weet

wat stilte wil

laat me niet alleen

op weg naar

waar dan ook

(gedicht over dementie – niet autobiografisch)

hecht je

aan mijn wereld

sterf in jezelf

beleef

mijn uitbundige

als onstuimigheid

wees één met mij

zij die opbloeit

uit het niets

kleur in mijn leven legt

alsof het nooit

winter is geweest

waarom zou ik

haar zijn plukken

zien als kortstondigheid

wanneer ze dag na dag

als wondere waarheid

tijd in handen neemt