Archief

hoe verlang ik

naar zachte deining

die het zielsdiepe

weerspiegelt

te midden van een hoogtij

golvende beweging

welke me op zuchten

doet roeien

over hen valt schittering
wanneer ze
als licht uit licht
onze bewogenheid
helpen mee uitdragen

in je schaduw

ontdek ik de zin

om schepping

als uniek te zien

zelfs wanneer de maan zich beweegt

als niet meer dan een rimpeling

naar zijn vroegere ondergang

en de stilte mij in een donkere

bestemming dwingt

dan nog raak ik

niet overmand door angst

acht ik het hele gebeuren

als een voorlopigheid

denk ik de zon dichterbij

net zo lang tot de dag

weerbarstig en ongeschonden

midden tomeloos licht opstaat

zacht

weerloos naakt

hebben wij elkaar

meegemaakt

bereikbaar

bereidt

om ademloos

liefde te verhalen

midden vertedering

naar leven tastend

onze passie

nooit moe gestreeld raakt

alleen

helemaal alleen

zijn wij uiteindelijk

allemaal

ergens

nergens

met een blik

naar oneindigheid

wanneer de wind

zijn adem mengt

in een regen van verlangen

en een zee van sterren

de nachtelijke hemel

spiegelend overheerst

dan laat ik mij dromend

meedrijven in de saamhorigheid

van een mooie werkelijkheid

tussen twijgen en afgevallen takken

rottende bladeren

geknetter van uiteenspattende

holle stammen

blijf ik wachten tot schemering

plaatsmaakt voor stille helderheid

waar vlinders als beroering fladderen

lijk in een door hen gewilde eenzaamheid

waarbij ze me de zin van

leven op aarde openbaren

niet langer blind en onwetend

maar volop het licht beleven

Met pijn in ons hart

morgen zullen onze gedachten

reeds aan je zwijgen wennen

wetende dat zij jou

bij de hand heeft genomen

niet heeft laten verdwalen

op weg naar een oud verhaal

dat jullie samen hebben gedeeld

onnavolgbaar blijven delen

één en al glimlach

te vroeg om op te geven

te laat om iets anders te doen

klampen we ons vast

aan dromen

gaan we vliegen

tot net voorbij de horizon

om met lente weer te keren