hoe laat het is
op juist die plek
in één moment
om één verkeerde beweging
mijn wereld vergaat
nimmer kan teruggaan
naar het moment
waar alles is mislopen
in mijn voortgaan
telkens weer verdwaal
vraag ik
hoe laat het is
mijn blik
naar boven gericht
mijn drang naar voortgang
zelfs in hun laatste
zuchtjes bloei
vind ik bekoring
doch ook reeds
mijn drang
naar voortgang
om hun herboren worden
vooralsnog te
mogen meemaken
mijn verlangen tijdig
te beantwoorden
dicht bij elkaar
waarom zouden we ons
door de tijd laten meenemen
waar herfst hoge takken scheert
wanneer we dicht bij elkaar
innerlijk open ons
aan elkaar kunnen blootgeven
een warmte voelen dat
zelfs een zonnige voorjaarsdag
in de schaduw zet
samen hoogzomer ervaren
het vrije hartgevoel
laat me roeien
met de riemen
die ik heb
tussen tijdsfragmenten
grenzen verleggen
tot ik voorbij het moment
in het mysterie dat leven heet
het vrije hartgevoel
dat gaat heersen door
niemand meer laat afnemen
jouw aanwezigheid
verschans me
in eigen hartenklop
omdat ik er jouw
aanwezigheid voel
hoe diep liefde
zich kan nestelen
in cadans samen
je beloof
dat ik je nooit
laat sterven
mistslierten
opgejaagd door ‘t morgenlicht
trachten mistslierten
zich vooralsnog als lijkwade
tussen de bomen vast te hangen
alsof ze hun feitelijkheid
in de vroegte niet aanvaarden
de zon als een zekerheid
van overdag ontkennen
niet willen dat ik
volkomen aanwezig
op weg ga
midden droomkleuren
gekscherend
naar beneden
haar landen
zacht en teder
laat me herleven
midden droomkleuren
die de wereld
overheersen
een licht
ontvlammend
ogenblik
een kortstondigheid
zo bijzonder was ze
dat de zon zelfs haar
schaduw in het licht zette
toen ze tevoorschijn kwam
een werkelijkheid
die ik eerder
onder droom verstond
ommekeer in mijn manier
van kijken teweegbracht
al was ze slechts
een kortstondigheid
binnen ’s werelds bewegen
gedragen door liefde
gevangen in een wereld
tussen werelden
waar weedom
hoge toppen scheert
realiteit
in alle hevigheid explodeert
weiger ik op zoek te gaan
naar nieuwe horizonten
verschans mezelf in dagdromerij
waar tijd stilstaat
vrede is met mij
om pas te ontwaken
wanneer ik me niet meer
hoef te verdedigen
gedragen door liefde
me helemaal over te geven
aan volheid van bestaan
tot de zon
in de schaduw van de berk
glimt het licht
verhulde spiegelingen
van die ene begeerde droom
troost voor een liefhebbend hart
tot de zon mijn blik verblindt
met gesloten ogen het beleven
vol weemoed achterlaat