Archief

roerend

verheft het zich

terecht

een geinsterend

stukje hemel

midden schemer

met dorst

naar open zee

overschaduwde

je gisteren

nog mijn tuin

als kleine

bijzondere vergroeiing

met leven

vandaag ben je

een warm

toegedekte gedachte

een enig belevingsmoment

dat ik met erkentelijkheid

zal blijven koesteren

zeg tegen mijn vrienden

dat ik dood

ben gegaan

wanneer ik klaarsta

me op onbekend

terrein te begeven

om het sprookje te vinden

dat een rooskleurige toekomst

voor me plant

op de randen van mijn ziel

zonder de angst

om morgen

te zijn uitgebloeid

bewegen wij iel

ieder naar ’t beeld in ons

tot een zomerse

onmetelijkheid uit

net zolang

tot zeisen

zullen zingen

ten Grave

zinken

voor ‘t land

met toebedeelde vleugelen

gaat ze zweven

tussen wervelende zonnestralen

op weg naar hemelse sferen

tot avondval

haar vlucht grijpt

op een bed van aarde

toedekt met stilte

het teveel hemel

in de stilte

vraagt ’t groene

te zingen

met kracht

van herinneringen

waar bloei en weelde

zit verweven

iedere keer

als ik je vaarwel zeg

laat ik iets van mezelf

bij je achter

neem ik wat

van je mee

zoals die schelp in mijn zak

die dorst naar je zee