Archief

omdat morgen

zoveel meer kan zijn

dan het trage lied van de regen

dat dampende wanen

over akkers uitdraagt

die me zwaar te moede maken

laat me in je adem inslapen

samen ontwaken

van nachtelijk gebroei ontdaan

midden de beweging

van zon en maan

als spetterende glimpjes

worden verspreid

op zoek naar wat

men noemt de hemel

zo wil ik dood

herinnerd worden

wordt je gedreven naar

een uiterste grens waar

uitzicht onooglijk klein wordt

laat alle voorzichtigheid varen

het doodt niet

maakt juist sterker

om midden beheersing de zin

van leven niet kwijt te raken

navenant groei ontvouwt ze zich

op een bodem van waarheid

tot een indruk die lef bloeit

ontkiemend zien we

in hun verlangende wil

naar groei

reeds een rood openbloeien

welke bloed sneller

zal doen stromen

een verlangende droom waarmaken

adembenemend leven gevend

dat we nimmer zullen kwijtraken

midden emoties

zo intens

dat haar lichaam

de voel

naar buiten brengt

is ze in je ogen

blijven kijken om

in wijd verklarend begeren

zich helemaal

aan jou te hechten

Het blijkbare

nog voor de zon opkomt

ontdek ik hem

op de nok van het dak

als een schril klinkend

kuiltje zwart

midden grijs wolkigheid

tot hij eensklaps

zijn riedel verandert

in een passioneel lied

dat mij laat inzien

hoe belangrijk het is

niet te vlug

uit observatie te stappen

toen vannacht

de holle weg van ergens

naar nergens eruit zag

als een donkere steeg

verstoken van troost

vol wanhoop

omgeven door dood

ben ik vol bange dromen

op een bank

gaan zitten wachten

naar een hemel

die zich blauw open plooit om

midden stuifmeelherinneringen

weer thuis te komen

wetende in elk bewegen

schuilt er soms

een nieuw stukje leven

zoek ik

in mijn weerschijn

naar een groeien

die kleur geeft

aan luchtkastelen

die het perspectief

laat bloeien