Bij nacht
De nacht was zacht en componeerde
ruisende liefdesliederen
met wellend woordeloze refreinen
De klanken vlieden
in crescendo overstegen zielepijnen
traag bewegend in de andere strofen
Dof karmijn werd rode schijn
en in de nacht ontsprongen dromen
die mooie werkelijkheid beloofden
Tot ze verdwenen bij morgenstond
en het dagelijks leven kleurloos opstond
De maan
De maan
Ziet
wat door de wolken breekt
Ze zweeft en stijgt
tussen luchtkastelen
Draagt de stilte
met haar mee
Ze laat me groeien
in 't verlangen
naar een nacht
vol weelde, flikkering
en vree
(2006 tweede prijs gedichtendag Herzele)
Stilte
Stilte
De zon is ondergegaan
Een landschap onzichtbaar
maakt de wereld onaanraakbaar
Mijn huilen langzaam
Van schoonheid ontdaan blijf ik staan
naast platgetrapte prikkeldraad
gehuld in donker rouwgewaad
Bang ontwaken
Bang ontwaken
Zelfs toegedekt
beukt het kil ontwaken
klagend op haar in
in onzichtbare angstvlagen
Gewekt door huivering
trilt haar tere lichaam naakt
in tergend langzaam
wakker worden
In herkenning verschijnt haar
't ontluisterend licht
in tergend zwart getwijnt
Als alles stilstaat
Als alles stil staat
Mijn stap houdt halt
Alles bladstil
Onbewogen vijvers
Een erbarmend zwijgen
Doortrokken van leegte
Het moeilijkste loslaten
Terwijl ik droom
van leven
(Eerste prijs nationale gedichtendag Gemeente Herzele 2007)
Ik knuffel mijn
Ik knuffel mijn
Na weggeslapen dagen
hebben indringende momenten
mij laten ontwaken
Mijn liefstte, lieve jij
mijn tedere toekomst
zelfs in schaduw blijf je mij nabij
Met zekerheid
omklem ik jouw handen
spreek ik jouw taal
met dezelfde verlangende warmte
Tederwaaiend ontstaan
Tederwaaiend ontstaan
Winden zwellen aan
tot ruisende fascinering
Lichtgeworden begeestering
drapeert ontloken gevoelens
als een schaduw om je heen
Ze bollen zacht op
in de taal van liefde
telkens weer
tot je begeeft
Sprekende ogen
Sprekende ogen
Stilte blikt zwijgend
getuigt intens verdriet
donkertranende ogen
weerspiegelen duistere fantomen
eens in donkerte opgenomen
Pluk het mooie
Pluk mijn rozen rood
op windstille dagen
nog voor ze ontbladen
in eindeloos dood
Geprangd in mijn armen
geur ik nog leven
koester hun streven
in warm erbarmen
Tussen beschermende bladen
verlang ik hen neer
in immer genieten
de herinnering steeds weer
en de roos zij ziet mens' wereld
toch zal ik je
mijn waarheid vertellen
omdat ik niks anders
te geven heb
zelfs al ben je bang
ze als de jouwe
aan te nemen
verbloem je mij
aangeziende wereld waarin
je leeft en ik beweeg
geen genoegen neemt
met mijn streven
liefde weert