De Zee (samengeschreven met Rutger100 www.gedicht.nu)

Een liefdesnacht


Terwijl de nacht spookachtig zwijgt
de deuren zijn vergrendeld
lig ik te wachten op een hand
die koestert, streelt, emoties neemt

Diep in mijn verbeelding stromen
ijle hunkeringen als hoge golven
en op het toppunt van geluk
adem ik jou in als rozengeur

Haast je en geniet van liefde
van komen en weer gaan
opdat wij niet zullen verdwalen
in het witte, verstilde morgenlicht

Diep voelen


Voel lieflijk leven in bloei

de warmte in mijn hart vloeit

jouw innerlijke gloed zacht tegemoet

Ons leven eindigt in zomerbloei

dartelend, dwalend, zoet

stroomafwaarts ineengevlijd

meedrijvend in nooit eindigende zonnegloed

Zomertijd


Ondergedompeld in de lach
van zoete bloemengeur
barst mijn zomertijd open

Geluk kiest geparfumeerde kleur
ontboezemd windstille dromen
haalt wolken uit elkaar

In zacht draaiende bogen
vinden wij elkaar
op de noten van Bach

Voeten licht de aarde rakend
brengt de passie nakend

Kortgewiekt


En geluiden stopten
veel langer dan een moment
toen ik mijn hart gaf

Doch de wereld drong zich tussenbeide
nam me mijn vleugels af
kortgewiekt mijn vliegen in verlangen

Er rest mij enkel
een verhaal met open einde
te lezen in de nacht

Bomen wachten stil nabije winter
nu nog gekleed in groen
weldra in stervend geel

Wind golft, zoent
licht leven weg
uit het bladerdek

Dwarrelend zweven bladeren
door de lucht, vlekken
even de grijze hemel

Mijn lijf geurt
de verderglijdende tijd

Stilte en poëzie


Woorden zoeken die laten zwijgen
genoeg om een wereld te laten dromen
is zwaar werk
bang om te kiezen en te verliezen
maar het is beter
dan nooit iets te hebben gehad
ze komen uit het donker
geluidloos uit een hart
zo weinig wordt soms zoveel
het einddoel onverwacht

Hou nog steeds van jou


Het zachte ruisen van de bomen
een toverachtige, onwerkelijke schemering

de geur van bloeiende bloemen
het brengt mij in vervoering

het laat mij jouw naam noemen
reeds lang vergleden in de nacht

nog steeds tederheid voelen
het samenzijn eens in deze pracht

gevoelens zijn niet vluchtig
ze blijven in een hart heel rustig

In het avondlicht


Stralend glimt het licht mijn lichaam
zweeft in goud stil neer
koestert droom in diafragma
verlicht mijn toekomst teer

In de schoot van 't leven
hervind ik werkelijkheid
kom ik mezelf weer tegen
een mens in volle heerlijkheid

Gedragen door mijn vrijheid
loop ik de heuvel op
en 't leidt mij verder vrijer
steeds maar hogerop

Hoe hevig raast de storm
tot hij een einde vindt

Weet dat ik hard probeer
het oog te zien
waar woede faalt
en stilte en volmaaktheid 't haalt

Pas dan geef ik mijn hart
gegroeid in 't samenspel
van geven en van nemen

Stil levend


Als je jong was zou je weten
opgaan in jouw denken
met stomheid ben je nu geslagen
woorden die je zeggen wilt
kunnen de klank niet dragen
en toch adem je nog
je eigen adem
mijn lief stuk heimwee

Altijd dwalend


Verscholen
in een moeras van herinneringen
denkt hij aan de dood
wetend dat ze op hem wacht
maar het leven
volgt zijn eigen plan
en de wereld is voor hem gestorven

Een nieuw begin

Zodra het licht wordt ga ik weg
oud zeer herinneringen achterlatend
gekerfd in talloze stenen

Het nu, in vertrouwen toelatend,
laat me een toekomst optekenen
in helderwitte woorden

Inhoudelijk verduidelijken zij
mijn doortasende handeling, verwoorden
mijn nieuwe persoonlijkheid

Onopgemerkt holt een gelukkig kind
met me mee

Een hart vol verlangen

Ik trek een droom tegemoet
badend in een gouden licht
onderweg vlamt schoonheid op
blinken nieuwe kleuren
mijn hart zwelt van overmatige weelde
kent een eindeloze extase
een sprookje vouwt open
als een veelkleurige waaier

Genieten

Door de bladeren
en de schaduwen

Door een zee
van weidebloemen

Langs door regen
gezwollen beken

Over de zon beschenen
vochtig groene velden

Door frêle vormen
in schitterend wit

Ontdek ik nieuwe dromen
op paden van eenzaamheid

Rijden op mijn rode fiets

Door de stationsstraat
langs de kerkstraat en de peperstraat
hield hij mijn zadel vast
en liet mij rijden op twee wielen

Aan het begin van de kasteeldreef
hing zijn tong uit zijn mond
stonden er zweetparels op zijn voorhoofd
begon hij te puffen en te hijgen

Plots een harde stoot
mijn voetjes vlogen van de pedalen
het enige wat ik deed was sturen

Voorbij een boom, een grote struik,
recht in een bos van brandnetels
durfde niet te wenen, hij keek zo boos

De dag daarna heb ik geoefend, alleen
in de tuin tussen de bloemperken
want nooit of te nimmer in mijn leven
wou ik nog zo'n duw krijgen