Stil levend
Stil levend
Als je jong was zou je weten
opgaan in jouw denken
met stomheid ben je nu geslagen
woorden die je zeggen wilt
kunnen de klank niet dragen
en toch adem je nog
je eigen adem
mijn lief stuk heimwee
Altijd dwalend
Altijd dwalend
Verscholen
in een moeras van herinneringen
denkt hij aan de dood
wetend dat ze op hem wacht
maar het leven
volgt zijn eigen plan
en de wereld is voor hem gestorven
Nooit voorbij
Nooit voorbij
Als het zonlicht aan het sterven is
en ik ben uitgebloeid
geen woorden vind
om aan mijn droom te hechten
dan dank ik de avond
om zijn eenzaamheid
want daar leer ik het geheim
dat eindeloze weelde
en verre schijn
steeds weer een hart doet bloeien
Wanneer wij laat nog hopen
Wanneer wij laat nog hopen
Winden mengden onze dromen
edel, lachend, teerbewogen
Alleen jij zag hoe ik in die mallemolen
mijn hart naar jou heb toegebogen
Met ogen gesloten
is het lot ons nagelopen
Het neemt de geur van jou mee
Het neemt de geur van jou mee
In een veld vol rozen en jasmijn
zo onbeholpen kinderlijk verlegen
vertelt mijn hart mij jouw zijn
haast zonder het te weten
Een herinnering gehavend door de tijd
laat ons zoeken naar elkaar, heel even
een droom breekt en verdwijnt
alleen hemelhoog staat je naam geschreven
Een nieuwe dag
Een nieuwe dag
Mijn lach vliegt zeer omslachtig
met roerend teer gekweel
als de dag begint te krieken
de deur uit golvend naar beneen
Sterrenlicht en manestralen
lieten mij met mijn liefde vrijen
ik pluk een nieuwe dag
weet eindelijk wat romantiek vermag
Een nieuw begin
Een nieuw begin
Zodra het licht wordt ga ik weg
oud zeer herinneringen achterlatend
gekerfd in talloze stenen
Het nu, in vertrouwen toelatend,
laat me een toekomst optekenen
in helderwitte woorden
Inhoudelijk verduidelijken zij
mijn doortasende handeling, verwoorden
mijn nieuwe persoonlijkheid
Onopgemerkt holt een gelukkig kind
met me mee
Een hart vol verlangen
Een hart vol verlangen
Ik trek een droom tegemoet
badend in een gouden licht
onderweg vlamt schoonheid op
blinken nieuwe kleuren
mijn hart zwelt van overmatige weelde
kent een eindeloze extase
een sprookje vouwt open
als een veelkleurige waaier
Genieten
Genieten
Door de bladeren
en de schaduwen
Door een zee
van weidebloemen
Langs door regen
gezwollen beken
Over de zon beschenen
vochtig groene velden
Door frêle vormen
in schitterend wit
Ontdek ik nieuwe dromen
op paden van eenzaamheid
Rijden op mijn rode fiets
Rijden op mijn rode fiets
Door de stationsstraat
langs de kerkstraat en de peperstraat
hield hij mijn zadel vast
en liet mij rijden op twee wielen
Aan het begin van de kasteeldreef
hing zijn tong uit zijn mond
stonden er zweetparels op zijn voorhoofd
begon hij te puffen en te hijgen
Plots een harde stoot
mijn voetjes vlogen van de pedalen
het enige wat ik deed was sturen
Voorbij een boom, een grote struik,
recht in een bos van brandnetels
durfde niet te wenen, hij keek zo boos
De dag daarna heb ik geoefend, alleen
in de tuin tussen de bloemperken
want nooit of te nimmer in mijn leven
wou ik nog zo'n duw krijgen
Bij nacht
De nacht was zacht en componeerde
ruisende liefdesliederen
met wellend woordeloze refreinen
De klanken vlieden
in crescendo overstegen zielepijnen
traag bewegend in de andere strofen
Dof karmijn werd rode schijn
en in de nacht ontsprongen dromen
die mooie werkelijkheid beloofden
Tot ze verdwenen bij morgenstond
en het dagelijks leven kleurloos opstond
De maan
De maan
Ziet
wat door de wolken breekt
Ze zweeft en stijgt
tussen luchtkastelen
Draagt de stilte
met haar mee
Ze laat me groeien
in 't verlangen
naar een nacht
vol weelde, flikkering
en vree
(2006 tweede prijs gedichtendag Herzele)
Stilte
Stilte
De zon is ondergegaan
Een landschap onzichtbaar
maakt de wereld onaanraakbaar
Mijn huilen langzaam
Van schoonheid ontdaan blijf ik staan
naast platgetrapte prikkeldraad
gehuld in donker rouwgewaad
Bang ontwaken
Bang ontwaken
Zelfs toegedekt
beukt het kil ontwaken
klagend op haar in
in onzichtbare angstvlagen
Gewekt door huivering
trilt haar tere lichaam naakt
in tergend langzaam
wakker worden
In herkenning verschijnt haar
't ontluisterend licht
in tergend zwart getwijnt
Als alles stilstaat
Als alles stil staat
Mijn stap houdt halt
Alles bladstil
Onbewogen vijvers
Een erbarmend zwijgen
Doortrokken van leegte
Het moeilijkste loslaten
Terwijl ik droom
van leven
(Eerste prijs nationale gedichtendag Gemeente Herzele 2007)
Ik knuffel mijn
Ik knuffel mijn
Na weggeslapen dagen
hebben indringende momenten
mij laten ontwaken
Mijn liefstte, lieve jij
mijn tedere toekomst
zelfs in schaduw blijf je mij nabij
Met zekerheid
omklem ik jouw handen
spreek ik jouw taal
met dezelfde verlangende warmte
Tederwaaiend ontstaan
Tederwaaiend ontstaan
Winden zwellen aan
tot ruisende fascinering
Lichtgeworden begeestering
drapeert ontloken gevoelens
als een schaduw om je heen
Ze bollen zacht op
in de taal van liefde
telkens weer
tot je begeeft
Sprekende ogen
Sprekende ogen
Stilte blikt zwijgend
getuigt intens verdriet
donkertranende ogen
weerspiegelen duistere fantomen
eens in donkerte opgenomen
Pluk het mooie
Pluk mijn rozen rood
op windstille dagen
nog voor ze ontbladen
in eindeloos dood
Geprangd in mijn armen
geur ik nog leven
koester hun streven
in warm erbarmen
Tussen beschermende bladen
verlang ik hen neer
in immer genieten
de herinnering steeds weer
en de roos zij ziet mens' wereld
toch zal ik je
mijn waarheid vertellen
omdat ik niks anders
te geven heb
zelfs al ben je bang
ze als de jouwe
aan te nemen
verbloem je mij
aangeziende wereld waarin
je leeft en ik beweeg
geen genoegen neemt
met mijn streven
liefde weert