

in ruis en gefluister zwaai je
groene onveranderlijkheid
geel van je af
toon je ’t verlangen
om in verstild witte droom
te gaan rusten
tot je dichter bij de hemel
dan voorheen de drang
naar openbloeien weervindt



in ruis en gefluister zwaai je
groene onveranderlijkheid
geel van je af
toon je ’t verlangen
om in verstild witte droom
te gaan rusten
tot je dichter bij de hemel
dan voorheen de drang
naar openbloeien weervindt
openbloeiend wit

met een welgemaakt vleugje
openbloeiend wit
verbloemt zij
het naar binnen blikkend
herfstig zicht
witwievend
is er ontwaken
komt er later
wanneer grijpgraag
lijkende wade
zich witwievend vastkleeft
boven gebroken dromen
als ik loslaat

als ik loslaat
mijn ogen breken
neem ik mijn herinneringen
in gedachten mee
in ruil geef ik jou
mijn beeld
gegroeid in een tijd
waar ik glimlachend leefde
Rond de periode van Allerheiligen worden er sobere borden met gedichten rond het thema afscheid geplaatst op de kerkhoven van alle deelgemeenten van Herzele. Deze gedichten hebben als bedoeling woorden van steun, begrip, troost, herinnering, enz. letterlijk aanwezig te stellen op de kerkhoven.
Zie www.herzele.be (cultuur)
vanonder een kleurrijk deken
in haar slaap ruist de wind
de donker vastgebonden dromen
gemaakt in dode dagen over
zodat ze vanonder een kleurrijk deken
in open ongedwongen verhaal
zou kunnen opstaan
samen
uitgevlakt

in haar loop
zingt er
een lied mee
omdat ze meer
dan regen en wind
nodig heeft
om over de keien
uitgevlakt
te raken
lichtglanzende vergezichten

pas als lichtglanzende vergezichten
verlatenheid bedekken
een wereld van ervaring openleggen
zal ik trachten in te nemen
waaruit te zijn verdreven
doodstil



hoe scherft hij
het gele
kartelend
naar beneden
om het
als wak
in ’t geruis
uit te spreiden
uitgekeken leegte
doodstil is zij opgestaan
om door een open raam
uitgekeken leegte mee te geven
om en om de maan
tot aan gedaan met klaarte
haar terug binnen te halen
als stilleven
al schildert de zon
hen nog even als stilleven
dra zullen ze hun vrijheid nemen
rood gekleurd
wervelend spelen
op de stroom van leven
tot ze bij windstil
zich warm gaan koesteren
in een tijdloos voortbestaan
in open wij
waar siergrassen

als schuimkoppen
grimmige sporen trekken
rond een rots die hem zo somber
als de zee zelf maken
ga ik ingebed tussen duinen
verlangen naar mijn landschap
waar zachtvloeiende siergrassen
de strakke lijnen verzachten
als alles stilstaat
mijn stap houdt halt
alles bladstil
onbewogen vijvers
een erbarmend zwijgen
doortrokken van leegte
het moeilijkste loslaten
terwijl ik droom van leven
voor Johan, jeugdvriend
vandaag ten Grave gedragen
leven

uitzwermende vogels
in hoge luchten
boven een open zee
laten me zien
dat leven
niet in te dammen is
leven wij dromen
rotsschamende stilte
wanneer wat is voorspeld
zal zijn
rotsschamende stilte
vrijt met ravijndiep grijs
wijl verdoemenis zelfverwijten
kwijlt uit slijk
zal zelfs ik vergeten zijn
zonder misbaar
in de greep
van wervelend donker
waar geluid
niet verder wordt gedragen
ruim ik zonder misbaar
chaos op
bewaar wat er nog
van leven rest
tot het zich heropbouwt
vanuit het hart gegeven

deze engel
vanuit het hart gegeven
welgelukzalig
ontvangen en geaccepteerd
zet hogere vibraties
in beweging
waarin wit licht
zich zuiver inspint
levensvreemd

wanneer openheid
hardop ligt te dromen
te worden opgebaard
als winterse waarheid
raakt levensvreemd
omzichtig de horizon