verborgen aanzijn
de donkere hemel
die het landschap vertekent
ons met schaduwen doet spelen
dood smaken
nog voor bestaan
ophoudt met ademen
laat smeken om sneeuw
opdat zuiver wit
zou gaan overheersen
verborgen aanzijn
warmte wordt toebedeeld
om te heropleven
in blind verlies
er wervelt verbeelding
over ’t water
een warme waarschijnlijkheid
net zolang
tot het verdrinkt
in blind verlies
een asgrauw zicht
er heerst rust
nauwelijks een zucht
het sterven
een asgrauw zicht
en het leven
waait verder
zonder te beseffen
dat de dood kan treffen
voleindiging
van hel naar hemel
een spiegelend weten
langsheen fluoriserend
dat stroomt
bij schemering
als ruisende vertedering
kleurspelend telkens weer
revolterende gedachten
zacht nuanceert
tot oplichtend wit
ons voleindiging
laat weten
mooi mens
kracht puttend
uit eigen bron
verspreid jij je licht
in ’t leven van velen
laat zien dat wij
schoonheid binnenin
moeten ervaren vooraleer
te kunnen uitdragen
grenzeloze liefde
in uw licht
leer je me minnen
in uw schoonheid
bezieling kennen
in uw adem hoe mijn
schroom te laten varen
één in wezen
grenzeloze liefde weten
schijndood
zelfs wanneer ze
tijdens hevige kou
schijndood lijken
blijven ze zuchten
om niet te worden
weggedacht
voor bloeiend
te hebben bestaan
sinterklaas
Lieve Sinttrippel, trappel, trap wat hoor ik op het dak |
advent
het is de groene krans
welke boven het altaar hangt
me uit het donker
dichterbij laat komen
om in volle verwachting
het hoopvolle te zien oplichten
tussen de graven
daar waar wind
vrij spel kent
geruchten zich
verzamelen
hoef ik
niet te praten
over doodgaan
omdat bezieling
voelbaar
ligt opgebaard
tussen de graven
als vlokkend schuim
toen een woelige zee
zich schoonwaste
van dromen
ze als vlokkend schuim
op het strand smeet
gingen we
dicht bij elkaar
staan hopen op zomer
een lint van hechtheid
al die zielsverbonden momenten
rijgen we tot een lint
van hechtheid
om in zijn totaliteit
te laten schitteren
zodat we wanneer de tijd
meer schaduw
dan licht geeft
met eigen ervaringen
de weg terug vinden
in eigen aard
laat ze diepwortelend
in eigen aard
zichzelf verheffen
tussen hemel
en aarde
hun schoonheid geven
ons leren
zonder beperking
te leven
als het diepbenauwde
zich zwart
tegen de ruiten plakt
het in zichzelf beslotene
niet meer ademen kan
omdroomt ze
‘t duister hartwezen
met licht
wanneer schichtig grijs
waarom in wurggreep
van takken zitten wachten
tot de zon opkomt
wanneer schichtig grijs
je reeds de weg biedt
naar openheid
onder het zilver
van dauw
vleit zich een droom
naar werkelijkheid
bloeit zacht
begeerte
in ‘t verblindend spel
van tederzachte beelden
toekomstgericht
toen ze zag
hoe opvliegend
zwart geschreeuw
in ochtendnevel
kracht en diepte
ging toevoegen
aan ruimte
warmte vasthield
liet ze zich
meedrijven door
de schaduw voorbij
naar herboren
met groei begaan
vooraleer
het verklevend
gele
uitgedregen
gaat neerliggen
bertracht hij met
diepere inworteling
de essentie
van oorspronkelijkheid
vast te houden
in herhaling blijven ervaren
hoe graag geef ik
mezelf de vleugels
van lang geleden weer
om als fee
droomzwevend
tussen lichtkleuren
met spelende magie
tovenaars en spoken
op afstand te houden
vervreemding
ondanks dat grijze bewolking
de windstille kruinen
in voortvarende verbeelding
warm tracht toe te dekken
spreekt vervreemding
koud op ons in