op vlindervleugels
wanneer ik
na een diepe slaap
het breekbaar mooie
van mijn droom
in het ontwaken
verder draag
de klaarte
van de dag
mij de vleugels
van de vlinder laat
dan is het
omdat vreugde
ligt vervat
in het naakt
van de gestalte
die mij wakker tracht
in verbinding mee
de robijnrode lichtbewegingen
die het duister doorklieven
om zich te verdrinken
zijn mijn drijfveer
om in verbinding
los van omwille leven
mee op zoek te gaan
naar de parels
op de bodem van de zee
donker zoeken
zonnestilstand
weeft leven dicht
laat rouwen
om verborgen zicht
donker zoeken
naar een glimp
van klank en kleur
reeds door de ziel bespeurt
storm
in warme habitat
van omstrengelde armen
verhoop ik
de donkere hemel open
om niet in verhevigde
ogenblikken van storm
terecht te komen
die tederheid benijdt
morgen verbiedt te zijn
mijn aarzeling
mijn aarzeling is
enkel de tijd verdrijven
om zo te blijven
verborgen aanzijn
de donkere hemel
die het landschap vertekent
ons met schaduwen doet spelen
dood smaken
nog voor bestaan
ophoudt met ademen
laat smeken om sneeuw
opdat zuiver wit
zou gaan overheersen
verborgen aanzijn
warmte wordt toebedeeld
om te heropleven
in blind verlies
er wervelt verbeelding
over ’t water
een warme waarschijnlijkheid
net zolang
tot het verdrinkt
in blind verlies
een asgrauw zicht
er heerst rust
nauwelijks een zucht
het sterven
een asgrauw zicht
en het leven
waait verder
zonder te beseffen
dat de dood kan treffen
voleindiging
van hel naar hemel
een spiegelend weten
langsheen fluoriserend
dat stroomt
bij schemering
als ruisende vertedering
kleurspelend telkens weer
revolterende gedachten
zacht nuanceert
tot oplichtend wit
ons voleindiging
laat weten
mooi mens
kracht puttend
uit eigen bron
verspreid jij je licht
in ’t leven van velen
laat zien dat wij
schoonheid binnenin
moeten ervaren vooraleer
te kunnen uitdragen
grenzeloze liefde
in uw licht
leer je me minnen
in uw schoonheid
bezieling kennen
in uw adem hoe mijn
schroom te laten varen
één in wezen
grenzeloze liefde weten
schijndood
zelfs wanneer ze
tijdens hevige kou
schijndood lijken
blijven ze zuchten
om niet te worden
weggedacht
voor bloeiend
te hebben bestaan
sinterklaas
Lieve Sinttrippel, trappel, trap wat hoor ik op het dak |
advent
het is de groene krans
welke boven het altaar hangt
me uit het donker
dichterbij laat komen
om in volle verwachting
het hoopvolle te zien oplichten
tussen de graven
daar waar wind
vrij spel kent
geruchten zich
verzamelen
hoef ik
niet te praten
over doodgaan
omdat bezieling
voelbaar
ligt opgebaard
tussen de graven
als vlokkend schuim
toen een woelige zee
zich schoonwaste
van dromen
ze als vlokkend schuim
op het strand smeet
gingen we
dicht bij elkaar
staan hopen op zomer
een lint van hechtheid
al die zielsverbonden momenten
rijgen we tot een lint
van hechtheid
om in zijn totaliteit
te laten schitteren
zodat we wanneer de tijd
meer schaduw
dan licht geeft
met eigen ervaringen
de weg terug vinden
in eigen aard
laat ze diepwortelend
in eigen aard
zichzelf verheffen
tussen hemel
en aarde
hun schoonheid geven
ons leren
zonder beperking
te leven
als het diepbenauwde
zich zwart
tegen de ruiten plakt
het in zichzelf beslotene
niet meer ademen kan
omdroomt ze
‘t duister hartwezen
met licht
wanneer schichtig grijs
waarom in wurggreep
van takken zitten wachten
tot de zon opkomt
wanneer schichtig grijs
je reeds de weg biedt
naar openheid