vol overgave
als zonnestralen
zijn naaktzijn tot begeerlijk
hebben verpuurd
zal hij honingzoet verlangen
op de lippen
blijven proeven
net zolang
tot hij haar met wakkere
armen ontvangt
zij behaaglijk lang uitgerekt
bijzonder intiem
op hem kan liggen
vol overgave
samenzijn ademen
gaandeweg
de weg
bezaaid met stenen
langswaar ik haastig
toekomst zocht
heeft na jaren
zichzelf verwaaid
tot een pad
met losse kiezel en zand
waar ik gaandeweg
traag mezelf verlies
in adembenemend
nieuw zicht
verzinken in stilte
in een trilling van licht
blinkt de wereld
zijn schijn
laat klaagzangen zwijgen
verzinken in stilte
kerst zal ingetogen zijn
Fijne kerstdagen iedereen !
graag zien
je wou mijn stilte
niet verstoren
streek heel zachtjes
langs me heen
nog heel even
als een vreemde
heb je mij
jouw lach gegeven
laten verstaan
om nader te komen
ik alleen jouw hand
moest nemen
in de weerschijn
hoe vertwijfel ik mijn wereld
wanneer ik zie hoe zij
die dag in dag uit
in rusteloosheid rondzwerven
zich trachten te verliezen
in de weerschijn van kerstgloed
omdat het hun hart
wat warmte aandoet
op vlindervleugels
wanneer ik
na een diepe slaap
het breekbaar mooie
van mijn droom
in het ontwaken
verder draag
de klaarte
van de dag
mij de vleugels
van de vlinder laat
dan is het
omdat vreugde
ligt vervat
in het naakt
van de gestalte
die mij wakker tracht
in verbinding mee
de robijnrode lichtbewegingen
die het duister doorklieven
om zich te verdrinken
zijn mijn drijfveer
om in verbinding
los van omwille leven
mee op zoek te gaan
naar de parels
op de bodem van de zee
donker zoeken
zonnestilstand
weeft leven dicht
laat rouwen
om verborgen zicht
donker zoeken
naar een glimp
van klank en kleur
reeds door de ziel bespeurt
storm
in warme habitat
van omstrengelde armen
verhoop ik
de donkere hemel open
om niet in verhevigde
ogenblikken van storm
terecht te komen
die tederheid benijdt
morgen verbiedt te zijn
mijn aarzeling
mijn aarzeling is
enkel de tijd verdrijven
om zo te blijven
verborgen aanzijn
de donkere hemel
die het landschap vertekent
ons met schaduwen doet spelen
dood smaken
nog voor bestaan
ophoudt met ademen
laat smeken om sneeuw
opdat zuiver wit
zou gaan overheersen
verborgen aanzijn
warmte wordt toebedeeld
om te heropleven
in blind verlies
er wervelt verbeelding
over ’t water
een warme waarschijnlijkheid
net zolang
tot het verdrinkt
in blind verlies
een asgrauw zicht
er heerst rust
nauwelijks een zucht
het sterven
een asgrauw zicht
en het leven
waait verder
zonder te beseffen
dat de dood kan treffen
voleindiging
van hel naar hemel
een spiegelend weten
langsheen fluoriserend
dat stroomt
bij schemering
als ruisende vertedering
kleurspelend telkens weer
revolterende gedachten
zacht nuanceert
tot oplichtend wit
ons voleindiging
laat weten
mooi mens
kracht puttend
uit eigen bron
verspreid jij je licht
in ’t leven van velen
laat zien dat wij
schoonheid binnenin
moeten ervaren vooraleer
te kunnen uitdragen
grenzeloze liefde
in uw licht
leer je me minnen
in uw schoonheid
bezieling kennen
in uw adem hoe mijn
schroom te laten varen
één in wezen
grenzeloze liefde weten
schijndood
zelfs wanneer ze
tijdens hevige kou
schijndood lijken
blijven ze zuchten
om niet te worden
weggedacht
voor bloeiend
te hebben bestaan
sinterklaas
Lieve Sinttrippel, trappel, trap wat hoor ik op het dak |
advent
het is de groene krans
welke boven het altaar hangt
me uit het donker
dichterbij laat komen
om in volle verwachting
het hoopvolle te zien oplichten
tussen de graven
daar waar wind
vrij spel kent
geruchten zich
verzamelen
hoef ik
niet te praten
over doodgaan
omdat bezieling
voelbaar
ligt opgebaard
tussen de graven
1 reactie op dit bericht
uit mijn lichaam als ik je
lees. een vergeten jaar
glinstert in de plooien
van mijn zinnen. je ligt
naast mij. de stralen
van de nieuwe zon
leggen ons samen
om te beminnen.
Herman