ongetemd leven
Ongetemd leven
hongerend naar aarde
wil ik boomstammen aaien
ritselend blaren horen vallen
vleugjes geur van allerhande
bloeiende bloemen opvangen
ongeremd kinderlijk speels
me helemaal overgeven
aan ongetemd leven
tijd vergeten
gelukkig wezen
een vlugge vlinder
als veelkleurigheid in bloembadtij
zich honingzoet roert
word ik een vlugge vlinder op roesdrift
tot net voorbij die laatste wilde roos
waar ik samen met haar blaadjes
in nieuw uitspansel zal worden begraven
helemaal klaar
om herfsttinten na te jagen
wieg me stil
verzwijg mijn tranen
wieg me stil
draag verhopend
hoop mee
wanneer ik wakker lig
door de zon getroffen
weerlicht de fine-fleur
van ’t Breivelds’ park
openlijk haar glorie
een stonde maar
want echter later
werpt ze zich verder
als enkel steen
zwaartepunt
van wat is geweestvleugelkrachtin een kronkelweg
van ervaren
horen hoe de einder
geluid weer toetst
brengt me vleugelkracht
bij eb
mij in herhaalde herhaling
midden noodweer
in rimpelend beleven achterlaten
maakt het zo moeilijk
mezelf keer op keer
weer te vinden
als liefde vonkt
levensbenieuwd
verdrink ik
in lichtsprinkels
met zachte haast
ademloos
tranen barend
om in diepe nasleep
ogenblank
tot rust te komen
gegrond geaard
wording gewaar
die hartslag vraagt
zo ben ik gegrond geaard
zelfbewust van bloesem
tot vrucht uitgegroeid
eeuwigdurende verworvenheid
binnen een moment van eenheid
snoezelen handen
zachte golfjes van verlangen
in fonkelend water
die dromen levend laat opborrelen
als tijdloos rijke bron
gegroeide eigenheid
de einder vol van bereik
wanneer ik zie hoe zij
gegroeide eigenheid
als voldragen bloei
in de zon weerschijnen
geen enkele vlinder misleidt
a walk to always remember
zoek uit
wat ik werkelijk ben
opzettelijk
sinds jij bent gekomen
jij die mij
door alles heenleidt
in de kern van bestaan
verheugt liefde zich
in onze waarheid
als rode wijn
hoe fel
en trots
streeft de rank
in weer en wind getij
naar witte bloesems
opdat de mens
zijn zoete vrucht
ten langen leste
als rode wijn
zou proeven
omvangrijk
in nasleep van extreem
kringelen plassen
zich door druppels regen
als omvangrijk
steeds wijder open
waar waard en aard
breek- en broosbaar in verdwijnen
om door de onderstroom mee
naar open zee te
worden gedreven
liefde
ergens tussen hemel en aarde
geven om de realiteit
een deel van elkaars leven te zijn
belichaamt de kracht van intimiteit
als ruiker
in zwoele avondlucht
wordt beleven
als herinnering geplukt
om als ruiker
mee te dragen
naar een nieuwe dag
die me verraadt
tijd, de geur
van de nacht loslaat
kracht der bloemen
wanneer ’t blad
waartussen bloemen
hun bloei zoeken
de donkere kroon
van de lindeboom
met lichtend geel tooit
ga ik met open hart
in zijn schaduw
op handenvol zoete geur
staan wachten die mij
de weidsheid van leven
helpt te overzien
bloem der ziel
hoe dieper ze
zich tracht te verbergen
hoe opvallender kleurt
het niet verwachte dwaalgastje
zich tot korenblauwwonder
in mijn doodgewone dag
hoe leef ik hun leven mee
wanneer ze adembenemend
de bres dichten die de wind
tussen hen in tracht te slaan
over elkaar heen
van ’t aardse vrij
als een roes van dromerij
vrij samen vliegen
verschraalde bermen
midden de verschraalde bermen
van vandaag
hebben ik enkel de herinnering
aan gisteren
van wat groeide naar licht
zo de moeite waard was
met ogen aan te raken
met een koud hart
als binnen mijn armen
windvlagen
vuur heeft verwaaid
ril ik de storm
met een koud hart
tot bedaren
het gehavende
vast in mijn hand