doodsbloei

met heel mijn wezen

vlij ik de tijd tot langzaamaan

wanneer een doorwrochte bloemknop

van binnenin naar buiten

als een Gods gegeven wondere

werkelijkheid gaat bloeien

bijna niet meer

te onderscheiden

de eenvoudig geel

in de wind flanerende sterretjes

die trachten het dorre

te verbloemen

dat het ter ziele gaan

van Een Zomer verwoord

zal ik ooit zo vergaan

steeds vager

soms nog mij

een glimp waarschijnlijkheid

in een holte van tijd

gestrand

wacht ze

op een open zee

om met haar

traag ritme mee

in ’t licht van vandaag

onder te gaan

dichtbij de wondere waarheid

van bloeiende bloemen

of volop afstand nemend

van dorre takken die schrammen

zo gaan we dag na dag

langs momenten van herkenning

met nu en dan een traan

mirakel na mirakel

naar de betekenis van immermeer

in langzame tijd

loop ik langs de Vesten

met hen te praten

over samen verdergaan

of niet misschien

laat ik ze rustig overzien

wijde cirkels vol hoop

ooit door hen gedroomd

sinds hun dood

door de natuur gedragen

midden teruggetrokken leven

waar ellende hoogtij viert

eeuwige schemer blinde dingen

tussen slecht en kwaad

laat bewegen

ontdek ik een baken van volharding

met geladen betekenis

een aanzet mezelf neer te zetten

in een gedicht dat ik schenk

aan een land in de kering

midden voorbijgangers

wierookwalmen

galmende psalmen

laat het licht zich

met zoveel leven ontdekken

dat het de tijd breekt

tot een eindeloze ommevaart

van kleurrijke ogenblikken

die helpen om me voor het eerst

benevens leven te begeven

wanneer het denken

wandelt door emoties

hun sterven streelt

ze leegte vreest

zoekt ze de horizon

waar overzij

nieuw avontuur

hun laat herleven

midden ontheemding

waar magie speelt

heb ik me neergezet

om me te laten overkomen

gedachten die spelen

met lichtwezens

tot een kerkklok donker slaat

de heksenkring zich als

waag ik het om stil te staan

midden een onmogelijke wanorde

van eindeloos gruis en versteende aarde

dan is het de wind

licht in mijn rug

die me duidelijk maakt

ware wonderlijke liefde

van beminnen en bemind worden

verder na te jagen

vandaag bij je graf va

wil ik jou vertellen

dat ik deze zomer

ook vogels heb nagekeken

net zoals jij

placht te doen

vanuit je ziekenzetel

meer dan zeventien jaar geleden

ongerust dat ze straks

je gedroomde blauwe regen

niet langer zullen bewonen omwille

van een tot noodgedwongen wereld

schervend

licht gebogen

bij elkaar

in zichzelf verzonken

zwaartillend bezig

een heel leven

bij elkaar te zoeken

langzaam

omdat ze hebben vergeten

zo kijk ik ernaar

terwijl een nazomerwind

over ons

heen waait

ontbolsteringen

tussen het nazomers groen

helpen herfst tot zicht

geen zin meer te zoeken

naar hun waarheid

te dik omkleed met bluf

maar ik weet

wanneer ze me ooit

uit bittere nood toe neigen

dan geef ik hen

een kruimel hartigheid

ter mijner nagedachtenis

bouw bruggen

dicht kloven

verleg grenzen

zwervend

langs meren en velden

midden bossen

tussen feeën en elfen

heksen en trollen

beseffend dat ze

me geeft

blijft geven

steeds meer beleven

aanlokkelijk

noemen wij

de speels witte

dromerij warrelingen

die onze passionele

wezenlijkheid laat zien

soms lijkt mijn dag

één lange zoektocht

naar verloren woorden

die mijn schrijven

met inhoudelijke warmte

dienen te beklijven

om even later

ze in een rijkelijk bewegen

te zien fladderen

enkel hoef te grabbelen

om ze zielenbindend

te laten neerdwarrelen

pas wanneer je
het grijze
niet als leegte
maar vol leven ziet

zal je weten
dat het menselijke
in het tijdloze
vervat ligt

groen

langstelig

schoot zij op

knopte het bijzondere

aan mij gegeven

tot een licht roze lelie

waar vanuit de kern

spikkeltjes rood

stuifmeeldraden lang

de kracht

van onze vriendschap

explodeert

“voor Cor en Nel”