indruk wekkend verhaal
waarom ging ik
niet mee
in inbeelding
wat er achter
de gesloten deur
bevond
onbeweeglijkheid
zich in een fractie
van een seconde
kon omvormen tot
een toegankelijk beleven
waar vlinders je uitnodigden
voor een indruk wekkend
verhaal waarin
hartenklop huist
altijd en eeuwiger
midden je groei
veranker ik mijn verlangen
me zomers lang te behagen
met een bloei die bezield
verder helpt zien
dan het kil
kloppend winterhart
altijd en eeuwiger
vereenzaamde beperking
volmaakt voorbij
liefde is
zelfs toen eenzaamheid
me ging uitdagen
bleef ik iedere dag
als bijzonder zien
hen intens te beleven
brengt onze gehechtheid
nabij mijn verwachting
gemis ver weg
onderweg
bij de bron
in een geul water
kilometers ver
van zee
laat ik een bootje
te water
om het met
de stroming mee
een tocht
te laten maken
welke ik tijdens mijn
naar boven gaan
als intrigerend
heb beleefd
tijdloos
niet voorbereid
op wat leven
me zou brengen
wanneer ik je
midden een vuurgloed
van beleven vond
verliefd
als ik was
passie voelde branden
toen jij mij
in een oneindig duren
ter verwelkoming kuste
voeling kreeg
met wat liefde heet
in je bezieldheid vergroeide
tijdloos
één
mijn zomers lang
dat ene klaprooszaadje
welke ik van je kreeg tijdens
ons zwerven over slagvelden
heb ik
bij mijn thuiskomen
in een handvol aarde geplant
om je
in haar bloei
steeds weer te ontdekken
geen dodenakker
me je leven afneemt
mijn zomers lang
wij van Sint Rochus
is het een halve eeuw geleden
dat wij bohemiens van Sint Rochus
in het bos van Du Parc heer en meester waren
bourgeoisie jeugd van de markt
met takkenzwaarden lieten voelen dat
rang en stand “daar” geen waarde had
de oerkracht diep in onszelf
ons behoedde voor uitroeiing
telkens weer de overwinning gaf
dat herinner ik me
wanneer ik heden ten dage zie
dat de bomen door de papieren barons
ooit gekapt terug bos staan te wezen
ons bos
ons leefgebied nog steeds
door hen reeds lang vergeten
afspiegeling
als een afspiegeling
van vervlogen
zelfvertrouwen
bewolken wolken
het blauwe tot
tot een hemel waarin
een depressie gedijt
zich uitschreit tot
een modderige poel
roerigheid
die leidt tot
eenzaamheid
(foto genomen door Jon De Ryck, mijn zoon)
mijn laatste oordeel
een verloren strijd
ik geef op
er rest niks meer
enkel de hel
binnen mijn bereik
een heel ander mens
misschien
ben ik te
onvolwassen nog
te haastig bezig
verloren tijd
in te halen
om in te zien
dat niet alles
van liefde afhangt
een verandering
die me zal overvallen
zomaar opeens
een heel ander mens
van me
zal maken
gelukkiger
al dan niet
we zullen wel zien
droommoment
in het raadselachtige
van het landschap behoef ik
enkel de verborgen plekken
te ontdekken
waar bloemen zodanig
kleur geven aan leven
om te ervaren dat verrassingen
zo mooi kunnen zijn
dat ze in de verkenning
zelfs de fase
van sensatie en extase
heel dicht benaderen
hypo
hoe haat ik het
te verzwelgen
in mijn werkelijkheid
met een lijf
dat klaagt over kou
rilt om standvastigheid
in gedwongen vlucht
me heel diep laat nijgen
voor een spuit zoetigheid
om terug te keren
naar een wereld
die niet veranderd is
onder de hoede van de wind
blijf je lied niet
in de beslotenheid
van het lover zingen
kies voor vrijheid
neem jezelf helemaal mee
naar ’t licht
jaag schittering
in je vleugels onder
hoede van de wind
laat ons beleven
je hele wezen
ter eeuwiger tijd
wat als ik woestijn zie
jij herkent ze als zee
naar water dorst
het glinsterende je meeneemt
jouw morgen
mijn gisteren is
leven me verzwijgt
wanneer het jouwe begint
zullen we ergens
ter eeuwiger tijd
elkaars wezen als
tweezaamheid vinden
of geldt nooit
daar ook
zielskracht
heb gereisd met argwaan
voortgespoed langs steile bergen
uit donker steen
vol deernis en dreigend leed
tot ik zicht kreeg op het meer
in de ban raakte van het drijvende
dat omgord met glanzend licht
kleur gaf aan water
een thuiskomen liet verhopen
waarin zielskracht lag verscholen
enkel jij
uit mistroostigheid
heb ik je opgegraven
met zachte vingers als
lieflijke tedergevoeligheid
midden een immense zee
geurende bloemen herplant
elke dag water gegeven
om krachtig uit te groeien
mooier dan ooit te bloeien
want enkel jij
kan in je zachte ruisen
mij verhalen
als levendig blijven herhalen
wanneer ik van ergens
nooit weerkeer
draag me mee
draag me
in de stroom van leven mee
naar die andere wereld
schraap
weg de aarde
op zoek naar mijn sporen
toren ze hoog
want ik wil niet
dat je zonder mij oogt
hun oorlog
hoe ommuurt hij koud
de kilte
diepe stilte
zwarte schaduwen
zonder spraak die
vruchteloos revolteren
tegen de aarde
welke in zijn ronddraaien
aangedane smart
koppig meeneemt
eeuwen en eeuwen verder
hun oorlog
levendig houdt
een paradijs
je vurig explosief hart
heeft tumultueus
lagen steen
opgestapeld
gebroken
tot glooiende hellingen
bizarre rotsen
blauwgroene maren
waarrond een verscheidenheid
van kleuren opbloeien
in weelde zich verder uitzaaien
tot een paradijs
teneinde ik me
met een gevoel van lichtheid
vrij kan bewegen net als
die dartele vlinders om me heen
zielsdiep
het einde van een verhaal
schrijft ze neer
als beginregel
waarbij woorden
het bestaan een continue
stroming geven
met steeds meer
bewustwording ware
liefde bevestigd ziet
zielsdiep
als een tweede leven
heropbloeit