Bindend mooi
Bindend mooi
Toen een fonkelende hemel
in donker zacht blauw
de aarde omfloerste
in tedere omhelzing
Schaduwen rezen
in het abstracte
om 's werelds heerlijkheid
weer te geven
Stilte uitbarstte
tot een bloeiende wel
met stijgend
gouden schijngezang
Besefte ik
in deze saamhorigheid
mijn één worden
met het mooie
De Zee (samengeschreven met Rutger100 www.gedicht.nu)
De Zee
Oneindig is de zee
zacht ruisende golven
omvatten de aarde
als een moeder haar kind.
Ze vormt kleine stroompjes
en dringt de oever in,
bevloeiend ontluikende bloemen,
veroverend het strand,
om het weer vrij te geven,
getooid met schelpenpracht.
Altijd weer, steeds weer
tot die ijle gave vlakte
vol parels ruisend neerknielt,
wanneer de laatste felle zonnestralen
het zuivere kristal meenemen
in de wereld van de nacht,
in een eeuwig ritme
Een liefdesnacht
Een liefdesnacht
Terwijl de nacht spookachtig zwijgt
de deuren zijn vergrendeld
lig ik te wachten op een hand
die koestert, streelt, emoties neemt
Diep in mijn verbeelding stromen
ijle hunkeringen als hoge golven
en op het toppunt van geluk
adem ik jou in als rozengeur
Haast je en geniet van liefde
van komen en weer gaan
opdat wij niet zullen verdwalen
in het witte, verstilde morgenlicht
Diep voelen
Diep voelen
Voel lieflijk leven in bloei
de warmte in mijn hart vloeit
jouw innerlijke gloed zacht tegemoet
Ons leven eindigt in zomerbloei
dartelend, dwalend, zoet
stroomafwaarts ineengevlijd
meedrijvend in nooit eindigende zonnegloed
Zomertijd
Zomertijd
Ondergedompeld in de lach
van zoete bloemengeur
barst mijn zomertijd open
Geluk kiest geparfumeerde kleur
ontboezemd windstille dromen
haalt wolken uit elkaar
In zacht draaiende bogen
vinden wij elkaar
op de noten van Bach
Voeten licht de aarde rakend
brengt de passie nakend
Kortgewiekt
Kortgewiekt
En geluiden stopten
veel langer dan een moment
toen ik mijn hart gaf
Doch de wereld drong zich tussenbeide
nam me mijn vleugels af
kortgewiekt mijn vliegen in verlangen
Er rest mij enkel
een verhaal met open einde
te lezen in de nacht
Herfst nadert
Bomen wachten stil nabije winter
nu nog gekleed in groen
weldra in stervend geel
Wind golft, zoent
licht leven weg
uit het bladerdek
Dwarrelend zweven bladeren
door de lucht, vlekken
even de grijze hemel
Mijn lijf geurt
de verderglijdende tijd
Stilte en poëzie
Stilte en poëzie
Woorden zoeken die laten zwijgen
genoeg om een wereld te laten dromen
is zwaar werk
bang om te kiezen en te verliezen
maar het is beter
dan nooit iets te hebben gehad
ze komen uit het donker
geluidloos uit een hart
zo weinig wordt soms zoveel
het einddoel onverwacht
Hou nog steeds van jou
Hou nog steeds van jou
Het zachte ruisen van de bomen
een toverachtige, onwerkelijke schemering
de geur van bloeiende bloemen
het brengt mij in vervoering
het laat mij jouw naam noemen
reeds lang vergleden in de nacht
nog steeds tederheid voelen
het samenzijn eens in deze pracht
gevoelens zijn niet vluchtig
ze blijven in een hart heel rustig
In het avondlicht
In het avondlicht
Stralend glimt het licht mijn lichaam
zweeft in goud stil neer
koestert droom in diafragma
verlicht mijn toekomst teer
In de schoot van 't leven
hervind ik werkelijkheid
kom ik mezelf weer tegen
een mens in volle heerlijkheid
Gedragen door mijn vrijheid
loop ik de heuvel op
en 't leidt mij verder vrijer
steeds maar hogerop
Na de storm
Hoe hevig raast de storm
tot hij een einde vindt
Weet dat ik hard probeer
het oog te zien
waar woede faalt
en stilte en volmaaktheid 't haalt
Pas dan geef ik mijn hart
gegroeid in 't samenspel
van geven en van nemen
Stil levend
Stil levend
Als je jong was zou je weten
opgaan in jouw denken
met stomheid ben je nu geslagen
woorden die je zeggen wilt
kunnen de klank niet dragen
en toch adem je nog
je eigen adem
mijn lief stuk heimwee
Altijd dwalend
Altijd dwalend
Verscholen
in een moeras van herinneringen
denkt hij aan de dood
wetend dat ze op hem wacht
maar het leven
volgt zijn eigen plan
en de wereld is voor hem gestorven
Nooit voorbij
Nooit voorbij
Als het zonlicht aan het sterven is
en ik ben uitgebloeid
geen woorden vind
om aan mijn droom te hechten
dan dank ik de avond
om zijn eenzaamheid
want daar leer ik het geheim
dat eindeloze weelde
en verre schijn
steeds weer een hart doet bloeien
Wanneer wij laat nog hopen
Wanneer wij laat nog hopen
Winden mengden onze dromen
edel, lachend, teerbewogen
Alleen jij zag hoe ik in die mallemolen
mijn hart naar jou heb toegebogen
Met ogen gesloten
is het lot ons nagelopen
Het neemt de geur van jou mee
Het neemt de geur van jou mee
In een veld vol rozen en jasmijn
zo onbeholpen kinderlijk verlegen
vertelt mijn hart mij jouw zijn
haast zonder het te weten
Een herinnering gehavend door de tijd
laat ons zoeken naar elkaar, heel even
een droom breekt en verdwijnt
alleen hemelhoog staat je naam geschreven
Een nieuwe dag
Een nieuwe dag
Mijn lach vliegt zeer omslachtig
met roerend teer gekweel
als de dag begint te krieken
de deur uit golvend naar beneen
Sterrenlicht en manestralen
lieten mij met mijn liefde vrijen
ik pluk een nieuwe dag
weet eindelijk wat romantiek vermag
Een nieuw begin
Een nieuw begin
Zodra het licht wordt ga ik weg
oud zeer herinneringen achterlatend
gekerfd in talloze stenen
Het nu, in vertrouwen toelatend,
laat me een toekomst optekenen
in helderwitte woorden
Inhoudelijk verduidelijken zij
mijn doortasende handeling, verwoorden
mijn nieuwe persoonlijkheid
Onopgemerkt holt een gelukkig kind
met me mee
Een hart vol verlangen
Een hart vol verlangen
Ik trek een droom tegemoet
badend in een gouden licht
onderweg vlamt schoonheid op
blinken nieuwe kleuren
mijn hart zwelt van overmatige weelde
kent een eindeloze extase
een sprookje vouwt open
als een veelkleurige waaier
Genieten
Genieten
Door de bladeren
en de schaduwen
Door een zee
van weidebloemen
Langs door regen
gezwollen beken
Over de zon beschenen
vochtig groene velden
Door frêle vormen
in schitterend wit
Ontdek ik nieuwe dromen
op paden van eenzaamheid