ongekend

ragfijne zilverdraden

parelen schoonheid

om me heen

nemen me

warm innestelend

steeds hoger mee

waar leven

schoonheid mediteert

zo intens

dat ik mezelf

durf leiden

naar een nieuw begin

als het grijze

mij bedreigt

de wind

me naakt dwingt

verlies ik elke dag

een beetje meer

tot ik uitgebloeid

voorgoed mezelf verzwijg

uit chaos strijdt ze

roodvlammend naar boven

oogt met haar uitbundigheid

zoveel kracht en warmte

dat zij hem

uit een grijs verleden weet te tillen

en samen liefdeslingerend

de kracht van passie

hoog oplaaiend beleven

wanneer bij ’t slinken

van de dagen de zon

de hemel blauw straalt

het zachte ruisen

van de bomen

de stilte niet verstoort

dan verzwijg ik

nog even herfst

en veins volop zomer

alleen jouw woorden

heb ik meegenomen

jou ben ik

in ‘ gewoel van leven verloren

ze helpen mij

het pad van gemis

te doorlopen

waar herinneringen blijven stromen

wetende verder dan ooit

kom ik je weer tegen

zullen wij samen

rust beleven

zelfs toen ze bij

het zingen van haar lied

telkens uit de toon viel

de dirigent haar verliet

als een geslagen hond

met gebogen hoofd

het schouwtoneel afdroop

weet ze achter de coulissen

dat ze met open geest

en voor een heel ander publiek

nogmaals zal spelen

als we nu niet oogsten

zullen we

na de storm hongerig

ondergronds worden gedwongen

nemen we

enkel de geur

van een verdroomde zomer

als herinnering mee

hoe ik ook zocht

me binnen de grenzen

van een verpakte ochtend

te weren

het gestremde

liet me

in zijn traagheid

onweten schreeuwen

over waar of onwaar

de roos

binnen de waan

schoonheid verder draagt

laat ze diepwortelend

in eigen aard

zichzelf verheffen

tussen hemel

en aarde

hun schoonheid geven

ons leren

zonder beperking

te leven

wanneer

het schimmenspel

der wolken

door de glinstering

van sterren

wordt beheerst

kan ik de vrees

voor donker loslaten

en me overgeven

aan de fantasie van mijn geest

die met verve

mijn droom kleurt

wanneer alle zekerheden

uit een leven

worden verwoest

men in alleen zijn

verder moet

gooi niet

 uit wanhoop

de bijl erbij neer

maar ga verder en weet

elke verandering

hoe klein ook

leidt je naar een nieuw begin

als je maar bij jezelf blijft

nadat de bomen

in schroeiend geel

zomer beleefden

komt septemberregen

zo welgelegen

tovert blozend rood

aan de uitlopers

hou vast dat oogcontact

tot volle aandacht

naar reactie leidt

innigheid en intimiteit

niet langer illusie is

maar werkelijkheid

omdat ze elkaar

enkel vaag

blijven zien

er geen

te vergeten gedachten

rond hen dwalen

zal hij haar

slechts als verzinsel

meedragen

wek jij hen die na

het binnenhalen

van  de oogst de nacht

lallend doorbrachten

en waai wakker

de drang naar thuis

waar verlangen tracht

naar bronsgebruind

dat wat eens

nu geen naam

meer heeft

tussen de warme kleur

van leven

schraap ik

aangedaan weg

om het

her en der

als een glimp

in het duister

neer te pointilleren

te mooi om het

helemaal te vergeten

wanneer voorspel

haar in de nacht droomt

waar ze spelend

de diepte van

haar hart toont

die de donkere velden

geurend kleurt

dan zal de ochtend

zich lang uitslapen

in verworven schoonheid

over het

met hitte doordrongen

dorre

vlindert ’t vermoeide

op zoek

naar omwentelend leven

dat rust

zal geven