het lijkt te sollen
met wolkensluiers
breekt stenen uit de grond
die ik niet kan tillen
neemt wat genomen kan worden
in zijn bestormen
ontkracht met gretigheid
verder verloop van tijd
tot het niet te vatten
in de breekbaarheid
van weerkaatsing
roerloos samenkrimpt
met stil verlangen
je bent er niet
wanneer de lente
zege zuchtend
uit haar klamme slaap
opstaat
me in geurend zoet
laat wegdoezelen
met het stille verlangen
jou in het diepe ademhalen
terug te vinden
Tot ik verdronk
In de stilte van ‘t verzinnen
ging ik me
op de horizon richtten
waar de ondergaande zon
mijn gedachten meenam
naar onzichtbare verten
tot ik verdronk in ‘t dromend
donker van de nacht
waar ze verondersteld werden
naar stil bestaan
aangedaan geraas
keert zich traag
naar stil bestaan
waar het
terneergeslagen
verloren tijd beschreit
jaarringen later
in jaren
van wassende groei
hief hij zijn kroon hemelshoog
sloot vele zomers lang
een gastvriendschap
met vogels en hun kroost
tot jaarringen later
door nestblijvers ontzet
het einde vond
Eén
wanneer
het verlangen
zich roert
energie voel
die erin
besloten ligt
dan hoop ik
dat jij
er zal zijn
me omarmd en bemind
tot liefde
mijn hart doordringt
druk fladderend
maakt lente
weer alles groen
dan ga ik op zoek
naar hem
die druk fladderend
zijn vleugels openvouwt
nog even zichzelf
in bescherming neemt
door hoog
boven een wolk
van bloesems
te gaan zweven
tot hij klaar is om zich
aan zomerbloeiers
over te geven
in hun schoonheid
eigen ego zelfs vergeet
het te snel voorbijgaan
geen zweemsel meer
dat schaduwbeelden
laat vallen
op de groene
open beemden
enkel donker
rafelige wolken
die te snel
voorbijdrijven
met de tijd
vol verholen tederheden
met mijn hoofd
vol verholen tederheden
droom ik in de wolken
jou dichtbij
waarbij het innerlijke
bloed laat stromen
lichaam gretig
naar beleven neigt
tot de bewogenheid
in mijn schoot
om realiteit schreit
terwijl voorjaarsstormen
me betuttelen
met herfstig
zelfs mijn vrijheid
aan banden legt
groeien zij
sterk geworteld verder
laten zich
ongeschonden gelden
met rijke bloei
tot de morgen rijst
het diepe gewemel
dat schaduwspelend
een donkere hemel aankleedt
wil ik
zonder nachteenzaamheid
in ogenschouw nemen
tot de morgen rijst
nuchterheid terug
de bovenhand krijgt
op zoek naar groen
toen je losbrak in gele gloed
leven met schone schijn beroerde
zag de boer jou als bitter kwaad
woelig geweld en misbaar
dat heel snel
moet worden weggemaaid
voordat zijn koeien
op zoek naar groen
doodvermoeid gaan liggen
in zijn eenzaamheid
met de veel
te dikke loten
die zijn boomzijn
bedreigden
stond hij
naargeestig
te kijken
naar de knotwilgenrij
bij wie
de wilgentenen wel
werden afgehakt
en bijgesneden
in overvloeiende kracht
de bloemenwei
wist te omschrijven
tot trekpleister
door leidende heerlijkheid
hij tracht
de ochtendglans
met zijn vleugels
te vatten
zodat zij
in de weerschijn
blijft hangen
door leidende heerlijkheid
gevangen zijn houden van
leert kennen
in je aanrakenals ik in je aanraken
jouw weggaan voel
laat me dan
in onbestemd achter
zodat ik
kan blijven hopen
dat verrukking
me ooit nog omarmt
met zomers zicht
toen ijzig
mij koud
in zijn greep
trachtte te houden
probeerde
ik hem
met zomers zicht
zodanig
te ontwrichtten
dat hij
geen houvast meer had
en er in zijn vandoor gaan
mijn openbloeien bracht
voordat omwentelingstijd
ik ga voor de roze wolken
boven mijn hoofd en laat ze
als dromen over mij komen
voordat omwentelingstijd
ze in het weelderig groen
van zomerse zekerheid kleedt
waar elfen en feeën
toen ik mezelf liet verdwalen
langs bospaden die
met witte meidoornbloesems
bezaaid lagen
bracht hun intense geur
me naar een wereld
waar elfen en feeën
mijn eigen verhaal gingen bijkleuren
in zwoele samenhang
wanneer een lichte rilling
tussen de donkerpaarse
trosvolle takken
een geur vrijmaakt
die bij diep ademhalen
een gevoel van
welbehagen meedraagt
dan wil men de tijd
laten stilstaan
om helemaal op te gaan
in zwoele samenhang
ze zomert vertrouwen
ze zomert vertrouwen
prikkelt de groei
van een kloppend hart
en laat het trillend bloeien
midden bloemenpracht
tot ze gaat slapen
in gloeiend rood gewaad
met dromen betoverd
de mooiste lentenacht
ooit in gaat