afbladderend
het sterven
duurt hem
een eeuwigheid
wanneer hij daar
afbladderend
staat te staan
bezwaard
door ruwe kerven
van verleden tijd
tegen een achtergrond
die zich in de wereld
vestigt
het niet laat
op te eisen
wat van hem overblijft
tussen 't kort gemaaide
als zaad terug rijpt
in oorspronkelijkheid
open bloeit als
een rode wasem
waar ze eerder
als zeldzaam schaars
zich lieten opmerken
tussen ’t kortgemaaide
hoe graag wil ik dan
tussen blad
knop en bloem
onbevangen gaan stoeien
Droommoment
in het raadselachtige
van het landschap behoef ik
enkel de verborgen plekken
te ontdekken
waar bloemen zodanig
kleur geven aan leven
om te ervaren dat verrassingen
zo mooi kunnen zijn
dat in het verder verkennen
zelfs de fase
van sensatie en extase
heel dicht wordt benadert
elkaars hartenklop weet
hoe gevoelvol
wanneer men in de macht
van het zwijgen
ademloos lang
als zielsverwanten
elkaars hartenklop weet
en het waagt te leven van
aangezicht tot aangezicht
het verlangen
naar nog meer tijd samen
in elkaars ogen zienderogen
ziet toenemen
tussen verleiding
met dat vleugje meer tederheid
dat het openbloeien
me biedt
raak ik verslaafd aan leven
zoek ik blozend rood
tussen verleiding
de weg naar voltooiing
zonder eigenaardig te zijn
Doorheen de seizoenen
Uitgegeven bij Write History
zie boekenwinkel www.writehistory.be
Doorheen de seizoenen
De Streekkrant
kleurspelend groen
als een zachte windstroom
kleurspelend groen
in de kroon
van mijn boom tovert
wil ik mij
door de spiegeling
vleugels laten aanmeten
in dezelfde kleur
om in zijn
ruisende dromen
als deelgenoot
te worden opgenomen
met Sinksen
wanneer het weer
zich met Sinksen keert
zal regen de zomer
blijvend betomen
(Sinksen = Pinksteren)
het lijkt te sollen
met wolkensluiers
breekt stenen uit de grond
die ik niet kan tillen
neemt wat genomen kan worden
in zijn bestormen
ontkracht met gretigheid
verder verloop van tijd
tot het niet te vatten
in de breekbaarheid
van weerkaatsing
roerloos samenkrimpt
met stil verlangen
je bent er niet
wanneer de lente
zege zuchtend
uit haar klamme slaap
opstaat
me in geurend zoet
laat wegdoezelen
met het stille verlangen
jou in het diepe ademhalen
terug te vinden
Tot ik verdronk
In de stilte van ‘t verzinnen
ging ik me
op de horizon richtten
waar de ondergaande zon
mijn gedachten meenam
naar onzichtbare verten
tot ik verdronk in ‘t dromend
donker van de nacht
waar ze verondersteld werden
naar stil bestaan
aangedaan geraas
keert zich traag
naar stil bestaan
waar het
terneergeslagen
verloren tijd beschreit
jaarringen later
in jaren
van wassende groei
hief hij zijn kroon hemelshoog
sloot vele zomers lang
een gastvriendschap
met vogels en hun kroost
tot jaarringen later
door nestblijvers ontzet
het einde vond
Eén
wanneer
het verlangen
zich roert
energie voel
die erin
besloten ligt
dan hoop ik
dat jij
er zal zijn
me omarmd en bemind
tot liefde
mijn hart doordringt
druk fladderend
maakt lente
weer alles groen
dan ga ik op zoek
naar hem
die druk fladderend
zijn vleugels openvouwt
nog even zichzelf
in bescherming neemt
door hoog
boven een wolk
van bloesems
te gaan zweven
tot hij klaar is om zich
aan zomerbloeiers
over te geven
in hun schoonheid
eigen ego zelfs vergeet
het te snel voorbijgaan
geen zweemsel meer
dat schaduwbeelden
laat vallen
op de groene
open beemden
enkel donker
rafelige wolken
die te snel
voorbijdrijven
met de tijd
vol verholen tederheden
met mijn hoofd
vol verholen tederheden
droom ik in de wolken
jou dichtbij
waarbij het innerlijke
bloed laat stromen
lichaam gretig
naar beleven neigt
tot de bewogenheid
in mijn schoot
om realiteit schreit
terwijl voorjaarsstormen
me betuttelen
met herfstig
zelfs mijn vrijheid
aan banden legt
groeien zij
sterk geworteld verder
laten zich
ongeschonden gelden
met rijke bloei
tot de morgen rijst
het diepe gewemel
dat schaduwspelend
een donkere hemel aankleedt
wil ik
zonder nachteenzaamheid
in ogenschouw nemen
tot de morgen rijst
nuchterheid terug
de bovenhand krijgt