verlangen

bij het doorbladeren

van haar levensverhaal

zullen ingekrulde hoeken

me laten zien

in welke weke momenten

het kind zich heeft verstopt

zo kan ik haar meenemen

langsheen de verstarrende

beelden uit haar verleden

om haar het open einde

te tonen waar ze

eigen inbreng heeft

in het voor mezelf zorgen

ben ik gaan dromen

over een leven

waar wezenlijke vlinders

in een zee van tijd

het zoete verlangen dragen

lentegevoel

en een vleugje zomer

me nabij blijft

een wadende uitbraak

van mist

onder ’t rode ochtendschijnsel

gunt mij

nog even respijt

om resterende maïskolven

te gaan oprapen

voor gakkende kraaien

ze in ’t licht van bestaan

weggraaien

toen ik in de kracht

van verbeelding

jouw knuffelkusjes

terug vond

ontdekte ik

het verlangen

dat vraagt

om herhaling

als demonen komen

mij in verdrukte

herinnering tonen

dat ik een vergissing ben

een zwakke schakel

in de menselijke ketting

die men moest elimineren

hoe kan ik dan verder leven

zonder het patroon

van  haat en pijn

 te doorbreken

om eindelijk mezelf te weten

door de natuur

niet langer meer geleid

lijkt hij

in bestendige rust

vol afgunst

te kijken

naar hen die

groene uitlopers

krijgen

alleen in mijn nacht

durf ik nog te dwalen

om zoekend

in een hartedroom

te ontwaken

waar warme tonen

nog liefde verwoorden

want in realiteit

spreekt enkel

nog eenzaamheid

het schaduwrijke

bracht rust

liet liefde gedijen

in vele nuances

tot lichtdronken schichten

inderhaast overkwamen

bezeten de leegte vulden

met wat verbeelding tartte

hoogmachtig reikend

in wolken van damp

spreidt het zich

om mensheid

om hen even later

mee te slepen

naar een laagte

waar onkunde kwelmt

hij die mij in de lente

knisperende liefdestaal

toefluisterde

mijn zwoele

zomernachten

wit omlijstte

waait nu

droef gestemd

met me mee

wanneer ik

ga mijmeren

over het voorbije leven

met gedachten

bij voorbije tijd

waar het rijpe

in rijke overvloed

op de velden lag

overkijk ik

in een oogwenk

het wijdse

dat schraal

verloren staat

en zoek

een onderkomen

om droomslapend

de winter ’t overleven

tot de wereld herontwaakt

heb me lief

in onze zee

van tijd

laat me zien

wat ik

ooit was

een wilde extase

gerijpt

in wezenlijke geborgenheid

met het hart reeds stil

laat een vermoeide vlinder

zijn ziel door de laatbloeier

toedekken

om in het diep

geborgen onderkomen

eindelijk de zoete droom

te slapen

in de eerste jaren

van je bestaan

leek jij het dromerige

mee te dragen

schijn zo bleek

want toen reeds

ging je op zoek

naar de diepste zin

van je bestaan

de kracht van dragen

die ons vertelde

of we in het komende

harde noten moeten kraken

toen ik in vage punten

van herkenning mezelf

als kind herontdekte

dat vrij stoeiend

in zompig groene velden

zo heerlijk naar regen rook

doorzag ik

dat toeval

mijn leven herrijkte

al lang

begraven

in de kleur

van grote diepte

die nimmer vervaagt

uitgestrekter

dan werkelijkheid lijkt

is ze gisteren

met ingekeerde gedachten

stil gestorven

ik loop het aan te zien

hoe ’t verborgen verdriet

zich in duizend kleuren schildert

in afwachting dat

hun stil gelaat

het “niet mezelf” meedraagt

het broeiende

liet me reeds

ontwrichting voelen

edoch kwam

de verwarring zo hard

dat ik blind

ging zitten wachten

bang betrokken

te raken bij ‘t razend

openbreken