naar de verste verte

waarom zou ik

vrij van gevoel

zonder hartslag

spook moeten spelen

tussen waanideeën

geef me maar

een realiteit

waar mijn geluk afhangt

van het verdwalen

tussen waarheid

eens dacht ik me daar

waar sterren zich spiegelen


nu smaak ik

in een zee van tijd

enkel het zout

van kwijtgeraakt beleven

verstillend wanneer

een witte wemeling

met ’t licht van de zon

op hun vleugels

hart aan hart

de winter doorzwermen

in de hoop

elkaars hartslag

te blijven horen

in braakliggende dagen

waar de tijd hongert

naar zomer

als gekletter van regen

op straatstenen

's avonds laat

hels weer spreekt

terwijl het

in de morgenstilte

gelijkgestemd gezind

't ontwaken bemind

waarom zou ik

dan nog langer

in de nacht vreemdgaan

wanneer ik morgen herken

in onbekende oneindigheid

bodemloos diep

kan het enkel wachten


of 't ritme

van eb en vloed

afwezigheid keert

als weerbarstig uitgezworvene

onaangerand

wordt uitgedreven

toen sneeuw

en ijs inspeelde

op de gejaagdheid

die anders heerst

haastig leven

met rood aangelopen zicht

verloren lag te hijgen

onder het roerloze

heb ik mezelf

eenzelvig weergevonden

tussen wolken

water en bomen

Ik noem het

een beetje verdwalen

tussen bewegende beelden

wanneer gedachten

versterkt

door emoties

me achter elke hoek

een déjà-vue

uitzicht geven

zelfs wanneer

haar wereld

roze strepen

in het blauw

verdonkerde tekent

wentelt en woelt

ze zich dieper

onder de grond

omdat ze de koude

in het vertoon herkent

in het volle licht

van verwachting

opent ze zich

uit eigen aard gedreven

en toont

na jaren bescheidenheid

omhoog gericht

haar streven

ontken haar niet

maar raak haar aan

geen toeval dat ze

jouw verlangen draagt

Wanneer de laatste dag van ‘t jaar

met klank en kleur eindigt

kan hij niet anders

dan buitengewoon mooi

terug opstaan

Hele fijne dagen toegewenst

en natuurlijk alle goeds,

gezondheid, geluk, liefde en

voorspoed voor het komende jaar

Martine

het sterkgeworteld verleden

zal nu vlug openbreken

ademloos groot

takkenhoog

met groen vertrouwen

toekomstdromen dragen

weet je nog

mijn tintelroze wangen

toen je met lichte vingers

mijn haar in de war bracht

hoe ik jou mijn adem gaf

toen je wachtte

op een antwoord

na teder kussen

zielsgelukkig

naar meer trachtte

wanneer ik de warmte

in ogen zag oplichtten

wij samen

zo intiem

het voorspel van liefde

leerden kennen

droomzachte herinneringen

leidraden me lichtend mee

gidsen me teder

naar waar onbegrensd

me de verbondenheid

met de sterrenwereld vertelt

wanneer in het huilen

een verdriet schuilt

dat nog niet is geweest

gaan verbeelde gedachten

neerliggen nog voor ze

zijn opgestaan

omdat ze

niet doordrongen raken

met gebeurtenissen

in een nacht

vol sterrenstof

en geheimzinnigheid

vlijt de wereld

zich in kerstmistijd

laat me genieten

in winterschijn

van het wonder

even samen te zijn

hele fijne dagen toegewenst en natuurlijk

alle goeds, gezondheid, geluk, liefde en

voorspoed voor het komende nieuwe jaar !!!

te mogen leven

in een witte illusie

waar zorgeloosheid

me onbezonnen

laat spelen

met de sneeuw

lijkt een drogbeeld

als de regen

het laagje magie

doet verdwijnen

en een modderige

werkelijkheid achterblijft

bij een bleke duisternis

die vrees aanjaagt

woelt een volle maan

zich meester

door overleving

zonneklaar voor mij

wanneer enkel

gebogen schimmen

schaduwen werpen

op de stilte

zolang in de stilte

mijn schaduw

klein blijft

het leven kristalliseert

en toch de blik openblijft

voor weids  perspectief

ontneem me

de zuivere rust niet

met geruchtmakende verhalen

maar laat me

in de voel

van basale verbondenheid

waar moet ze

met haar boosheid

naar toe

na zomaar

in mekaar

te zijn geslagen

door blinde razernij

niks is pijnlijker

dan krenking

van waardigheid

laat haar

die verdedigen

niet aan ons

om haar

te veroordelen

wanneer ze

het heft

in eigen hand neemt